Χριστούγεννα στο σπίτι του παππού | Νίκος Κολώνης

nikos_kolonis

Μέρες γιορτών, βρέθηκα να ψαχουλεύω στην αποθήκη του παππού τις κούτες με τα λαμπιόνια και τα στολίδια, παρά τις υποδείξεις της γιαγιάς Νίκης πως έχουν μείνει ελάχιστα και ψάχνω μάταια. Τελικά, πάνω σε ένα παλιό ψυγείο εντοπίζω πολύχρωμα λαμπιόνια σε καλά τυλιγμένες αρμαθιές με ένα χαρτάκι να υποδεικνύει το σημείο που τοποθετούνταν, κάποιες άθικτες πολύχρωμες γιρλάντες και λίγα αστέρια. Μόνο ένα στρώμα σκόνης θάμπωνε λίγο τις αναμνήσεις.

Λίγο μετά, θ’ αντικρίσω το χαρτόκουτο με τις γυάλινες μπάλες που για χρόνια κρεμούσαμε στα δέντρα της αυλής. Ακριβώς όπως το άφησε την τελευταία χρονιά που στολίσαμε, πριν φύγει από την ζωή. Η μυρωδιά της αποθήκης, του σπάγκου και των τυλιγμένων καλωδίων μου φέρνει στο νου κάποια άλλα Χριστούγεννα στο σπίτι του παππού.

Στον πάτο του χαρτόκουτου είχαν απομείνει μόνο ψιλές φλούδες γυαλιού και χρώματος μαζί με τούφες πολυκαιρισμένο βαμβάκι. Στολίδια σπασμένα σε μικρά μικρά κομμάτια συνεχίζουν να λάμπουν μέσα στο κουτί τους. Όλα εύθραυστα όπως το κάθε τι. Σκέφτομαι αμέσως την αντίδραση του παππού και ανακουφίζομαι. Θα με έβαζε στο γαλάζιο φορτηγάκι και θα πηγαίναμε να αγοράσουμε καινούργια, σαν τίποτα μην είχε συμβεί. Διαβάστε περισσότερα

Για τον Εβενουργό του Κωνσταντίνου Παπαργύρη | Γιώργος Σαράτσης

papa_ftera

Για όλα οι λέξεις. Για όλα οι λέξεις ευθύνονται.

Ο Εβενουργός αποτελεί την πρώτη εκδοτική απόπειρα του Λαρισαίου εικαστικού Κωνσταντίνου Παπαργύρη που κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 2016 από τις εκδόσεις Περισπωμένη.

Δυσκολεύτηκα να καταλάβω αν πρόκειται για ενιαίο ποιητικό σχεδίασμα ή για… πολυμορφική συλλογή στίχων, δοκιμίων, ελεγειακών στοχασμών με ψήγματα ερωτικής πρόζας. Μάλλον, διαφαίνεται η κλίση του ποιητή στον αφορισμό και το επίγραμμα, παμπάλαια συνήθεια των Ελλήνων.

Αναζήτησα στην ανάγνωση κάποια κλειδιά ή αντικλείδια. Δεν είμαι σίγουρος αν στάθηκα τυχερός. Υποψιάζομαι ότι βρήκα μία απάντηση στο τρίστιχο Μαθητεία της σελίδας 65, χαρισμένο στον Τσαρούχη:

Γιατί η φύση μάς χαρίζει τόσες ευθύνες;
Η ευτυχία του ανθρώπου του 21ου αιώνα
Διαρκεί όσο ένα κατούρημα.

Κρίσιμος ο εσωτερικός διάλογος που αποτυπώνεται στις 90 περίπου σελίδες της έκδοσης. Λέξεις δύσκολες, λαξευμένες στο βαρύ, πυκνότατο σώμα ενός ακατέργαστου εβένου. Ο αριθμός επτά, το θηλυκό αρχέτυπο του κόσμου, ο Σαίξπηρ και ο Μπαλζάκ για τον φόβο του σήμερα. Χτύπησε αλλιώς η καρδιά μου στο παρολίγον πεζό της σελίδας 71. Ακολούθησα συμβουλές χρήσης καπέλου κι έμεινα να αναρωτιέμαι σε ποιον υποσχεθήκαμε ότι θα υπάρξουμε και γιατί· ή ποια είναι η δεύτερη ζωή μας, η Σολωμική;

Ο ποιητής Διονύσιος Σολωμός πάντα πίσω και πάντα μπροστά μας. Γιατί ο Σολωμός (μας) δίδαξε με το παραπάνω. Και στην επιλογική σελίδα, η λέξη που σπάνια πια εννοούμε. Μόνο που αδυνατώ ακόμα να συλλάβω ποια θα μπορούσαν να είναι τα υπάκουα πνεύματα των Κυθήρων.

Τις περισσότερες φορές
Επιστρέφουμε σε…
Χώρους σεπτούς

Ο Παπαργύρης επιχειρεί μία γραφή κρυπτική, στα όρια σχεδόν του διανοουμενισμού. Θέλω να πω, προσπάθησα να ακολουθήσω την στιχουργική του αναρρίχηση κι όσο βάδιζα υποχωρούσαν υλικά και χρώματα σκορπίζονταν στον χώρο. Λεκτικές ολισθήσεις από την ηδονή ως τη μνήμη θανάτου. Άλλωστε:

Το αληθινό ποιόν του καθενός
Εξηγείται πίσω απ’ τις γραμμές

Το τίμημα της μετριότητας | Γιώργος Σαράτσης

ek

«Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, που μας πνίγει από παντού, παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά…», γράφει στα Μικρά Έψιλον ο Οδυσσέας Ελύτης. Μια αλήθεια ικανή να μας ωθήσει να διακρίνουμε ποιότητες και ευαισθησίες σε έναν κόσμο που ’χει χάσει την ταυτότητά του στα διεθνή παζάρια των τεχνοκρατών και της προόδου.

Μπορεί αυτής της πατρίδας να μην της έλαχε η άνεση και το σθένος χωρών του “πρώτου κόσμου”, δεν εγκατέλειψε όμως ποτέ την αρχέγονη θλίψη της. Κι η θλίψη, αντί για αφορμή ενδοσκόπησης και δημιουργίας, έγινε θηλιά στο λαιμό της. Είναι να απορεί κανείς πως το θαύμα της ύπαρξης μετουσιώθηκε μέσα σε λίγες δεκαετίες σε μια θλιβερή μετριότητα άνευ περιεχομένου. Διαβάστε περισσότερα

Κυψέλη | Νίκος Λέκκας

lrk

[αφορμή της ποιητικής συλλογής Μακάριοι οι σκύλοι του οινοπνεύματος του Γιάννη Ζελιαναίου, εκδόσεις Straw Dogs, 2015]

Ο λόγος για εκείνη την περιοχή του κέντρου που μ’ έκανε να έχω μια αίσθηση νεανικότητας, ανεμελιάς. Εκείνα τα χρόνια που άρχισα να οσμίζομαι τον κόσμο, να προσπαθώ ν’ απαντήσω το αναπάντητο ερώτημα: ποίος είμαι και τι με τραβάει. Τότε που έπιανα συζητήσεις με αδέσποτα -τα προτιμούσα από τους ανθρώπους- και ένιωθα πανευτυχής. Τότε που νόμιζα ότι στην Κυψέλη με περιτριγύριζε ένα νέφος εκκεντρικότητας. Στενά με νησιά του Αιγαίου για οδούς, σαν τουρνέ στο γαλάζιο της μελαγχολίας. Εκκεντρική μελαγχολία, κατάρα. Διαβάστε περισσότερα

Μια εποχή στο τσιμέντο | Νίκος Λέκκας

saratsis

Έτσι περνούν οι μήνες, οι εποχές, τα χρόνια. Μια εποχή στο τσιμέντο. Το τσιμέντο που θυμάμαι από τα νιάτα μου. Το τσιμέντο των κερκίδων.

Ο λόγος στους οπαδούς. Σ’ αυτούς που οι πατεράδες τους ήταν ευχή και κατάρα. Σ’ αυτά τα μαγκάκια που δεν έχουν ιδέα ποια ήταν η γραία Σταρ Ελλάς ’95 (25χρονη τη στιγμή της στέψης) και η Μις Ελλάς ’92. Και τα δύο κορίτσια των καιρικών προγνώσεων. Η Σταρ Παπαϊωάννου και η Μις Πασχαλίδη, εν αγνοία τους έκαναν την δουλειά τους: ενημέρωναν τον κόσμο για τις καιρικές συνθήκες ανά την Ελλάδα στο τρέχα γύρευε αγώνα, της τάδε αρτίστας του ποδοσφαίρου και της δείνα αρτίστας πανελλήνιας εμβέλειας. Και οι οπαδοί το έπαιζαν μάγκες. Διαβάστε περισσότερα