Ο Νίκος Λέκκας για τον Γιώργο Ζωγράφο

zolek

Καλοκαίρι στο χωριό. Μόνος. Απίστευτα μόνος. Με φραπέδες, ραδιόφωνο, τσιγάρα, βιβλία, ούζα και αναμνήσεις. Από την εποχή που πέταγα. Από τις διανοουμενίστικες αλητείες μου. Τότε που μπορούσα, τότε που άντεχα, τότε που είχα τα φράγκα. Τότε που αφουγκραζόμουν το μοιραίο στον ερώτα, αλλά δεν το είχα συναντήσει. Τότε που αφουγκραζόμουν το μοιραίο γενικά και ξεκλείδωνα το στόμα μου με λόγο, φιλιά και μπάφους. Τότε που ο λόγος στο τραγούδι ήταν η αρχή στην ποίηση. Λίνα Νικολακοπούλου ως αρχή. Μετά τα λαϊκά, η βιωματική ροκ του Σιδηρόπουλου, τα άναρχα του Άσιμου, οι ρεμπέτες. Ο ποιητικός λόγος του Αγγέλακα. Και ο έρωτας. Ο ρομαντισμός του. Χεράκι–χεράκι με τον έρωτά μου στα στενά της Πλάκας. Αγγαλιές και φιλιά, στα Αναφιώτικα -ουσιαστικές ψυχικές επαφές- πριν τις σωματικές σε φτηνά ξενοδοχεία του κέντρου. Και τα «σ’ αγαπάω» στις μπουάτ της Θόλου. Νέο κύμα πια στις προτιμήσεις μου, παράλληλα με τα προαναφερθέντα. Είχαν προστεθεί και οι άριες ως ολοκλήρωση του Α.Χ. Μεθυσμένος πάντα από το γιασεμί, τον έρωτα, τα ξύδια και εν γένει τις ουσίες. Και τα αρώματα του κορμιού. Το άψογα ξυρισμένο πρόσωπό του. Το χνούδι πάνω από τα χείλια μου. Γαλλικά τσιγάρα άνευ φίλτρου. Πάντα. Πριν το ρίξω στις ελληνικούρες. Μίμης Δεσποτίδης και «Επιθεώρηση Τέχνης». Ήθελα να γράψω βιβλίο για τον Μίμη Δεσποτίδη σε συνάρτηση με το περιοδικό. Read more

Advertisements

Για μια πόρνη | Νίκος Λέκκας

giard 2

Στον Γιώργο που την κοπάνησε νωρίς απ’ την ζωή
Στην Μαρίνα όπου και αν βρίσκεται

Επικαλούμαι το επάγγελμά μου: δημοσιογράφος. Αυτός που γράφει για τα γεγονότα των πόλεων – χωριών. Προσπάθησα να το πετύχω. Ως ρεζίλι για την οικογένεια, για τον τρόπο που επέλεξα να κάνω δημοσιογραφία. Ως ζων δεν πέτυχα το ανάποδο του ρεζιλέματος, την αξιοπρέπεια σε όλη την έκφανσή της. Ως θανών, δεν ξέρω. Γιατί κάποτε τα γραπτά έμεναν. Τώρα δεν ξέρω. Read more

Στρατός | Νίκος Λέκκας

2

Σπεύδω να γράψω ότι στρατό δεν έχω πάει για λόγους σπουδών στην αρχή και ακραίας μανιοκατάθλιψης εκ των υστέρων μπλεγμένος με ναρκωτικά. Εξάλλου όταν ήμουν σε ηλικία στράτευσης, τότε που αναζητούσα πρότυπα σε σινεμά και βιβλία, ο μόνος της προκοπής φαντάρος μού φαινόταν ο Γιώργος της «Ευδοκίας». Και αυτό άπιαστο όνειρο. Παρόλα αυτά ότι έχει να κάνει με την κουλτούρα των «Εντός» λαϊκιστή στρουγκάτων με αφορά, τώρα που νιώθω χορτασμένος από το σεξ και τα ναρκωτικά, μπορώ και έχω το σθένος/δυνατότητα να ενσωματωθώ με το σύνολο της κουλτούρας. Μπορεί στην ζωή μου να είμαι ολιγαρκής και ο κορεσμός να ήρθε νωρίς. Τι να σας πω δεν ξέρω. Read more

Μπουλούκια | Νίκος Λέκκας

fotopoulos

Για τον Μίμη Φωτόπουλο και την Ποιητική σύνθεση«Τα μπουλούκια»

Στον ήχο του Βαγγέλη Κολώνα
Και στον απόηχο του Δημήτρη Ποταμίτη
Εγκάρδια

Να στέκεται κανείς αριστερά και πάνω από την διάκριση αριστεράς και δεξιάς. Να στέκεται κανείς αριστερά… Κάτι τέτοιο είπε ο διανοητής Κώστας Αξελός για τους ζωντανούς οργανισμούς, ακόμα και για αυτούς που κάποτε υπήρξαν –ζώντες και τεθνεώτες– ανθρώπους της κουλτούρας αλλά και λαϊκούς, φτωχούς και πλούσιους. Αυτό ισχύει για μιλιούνια ηθοποιών. Και οι ηθοποιοί το είχαν πάρει πρέφα. Για αυτούς τους διανοητές από την εποχή των 150 χρόνων σύγχρονου ελληνικού θεάτρου και κάποια λιγότερα σύγχρονου ελληνικού σινεμά, αν και όχι παλιότερα, αυτών που ενσάρκωσαν αρχαία τραγωδία και το ρεπερτόριο του καιρού τους. Γιατί αν ο ηθοποιός είναι η μαγιά, ο σκηνοθέτης είναι ο ζυμωτής. Κάτι τέτοια πίστευε και ο Κάρολος Κουν. Για τις λαϊκές κυράτσες που κάποτε ενσάρκωσε η Γεωργία Βασιλειάδου, για τις πουτάνες τύπου Σπεράντζας Βρανά. Για τους αριστοκράτες αλήτες τύπου Αλέκου Αλεξανδράκη, αν και λίγο μετά. Για τους μάγκες τύπου Μίμη Φωτόπουλου. Μάγκες σ’ ένα ντεκαντάνς εποχής και όχι κλοσάρ. Αν και ντεκαντάνς και όχι κλοσάρ σε παγκόσμιο επίπεδο και μόνο σ’ αυτό, ήταν μόνο ο Όσκαρ Ουάιλτ. Λατερνατζήδες και κανταδόρους που στην προσωπική τους ζωή αγαπούσαν το κρασί και το χασίσι, έστω και αν το τελευταίο εντελώς επιπόλαια και περιστασιακά, αν όχι ως πράξη του καπνίζειν άλλα ως στάση ζωής και διανοητικής εφορίας. Read more

9ος Οίκος Ενοχής: Η Λευκωσία σε μαύρο & κόκκινο φόντο | Κώστας Ρεούσης

1. I.D. Scan Front.jpg

Αλληγορίες ενός λιμανιού που δεν υπήρξε

Αναρριχώμενος εκ γενετής γράμματα ελληνικά επιστρέφω την υπνοβασία του περιπατητή στα δροσερά  κεραμικά ενός ιδιόρρυθμου μοναχικού κελιού. Η εξάχνωση του ράμματος προϋπαντεί το άλμα του πνεύματος. Ένας προκατακλυσμιαίος σταδιοδρομέας ασκείται άωρος στην πτήση της καταδύσεως με ορισμό τον πλανήτη Ήλιος. Ο μώλωπας στο καλάμι του μηρού οστρακίζει την αρχέγονη βασιλική γενεά των προσγειωμένων στη Γης ανθρώπων που τηρήσανε την εντολή και δεν υπέκυψαν στον πειρασμό της αναμίξεως με άλλα ζωντανά της Πλάσης τούτης. Cuando se estudia un acto histórico, o un acto individual, se ve que la intervención humana en la naturaleza acelera, cambia o detiene la obra de ésta, y que toda la historia es solamente la narración del trabajo de ajuste, y los combates, entre la naturaleza extrahumana y la naturaleza humana. Read more