Για μια πόρνη | Νίκος Λέκκας

giard 2

Στον Γιώργο που την κοπάνησε νωρίς απ’ την ζωή
Στην Μαρίνα όπου και αν βρίσκεται

Επικαλούμαι το επάγγελμά μου: δημοσιογράφος. Αυτός που γράφει για τα γεγονότα των πόλεων – χωριών. Προσπάθησα να το πετύχω. Ως ρεζίλι για την οικογένεια, για τον τρόπο που επέλεξα να κάνω δημοσιογραφία. Ως ζων δεν πέτυχα το ανάποδο του ρεζιλέματος, την αξιοπρέπεια σε όλη την έκφανσή της. Ως θανών, δεν ξέρω. Γιατί κάποτε τα γραπτά έμεναν. Τώρα δεν ξέρω. Read more

Στρατός | Νίκος Λέκκας

2

Σπεύδω να γράψω ότι στρατό δεν έχω πάει για λόγους σπουδών στην αρχή και ακραίας μανιοκατάθλιψης εκ των υστέρων μπλεγμένος με ναρκωτικά. Εξάλλου όταν ήμουν σε ηλικία στράτευσης, τότε που αναζητούσα πρότυπα σε σινεμά και βιβλία, ο μόνος της προκοπής φαντάρος μού φαινόταν ο Γιώργος της «Ευδοκίας». Και αυτό άπιαστο όνειρο. Παρόλα αυτά ότι έχει να κάνει με την κουλτούρα των «Εντός» λαϊκιστή στρουγκάτων με αφορά, τώρα που νιώθω χορτασμένος από το σεξ και τα ναρκωτικά, μπορώ και έχω το σθένος/δυνατότητα να ενσωματωθώ με το σύνολο της κουλτούρας. Μπορεί στην ζωή μου να είμαι ολιγαρκής και ο κορεσμός να ήρθε νωρίς. Τι να σας πω δεν ξέρω. Read more

Μπουλούκια | Νίκος Λέκκας

fotopoulos

Για τον Μίμη Φωτόπουλο και την Ποιητική σύνθεση«Τα μπουλούκια»

Στον ήχο του Βαγγέλη Κολώνα
Και στον απόηχο του Δημήτρη Ποταμίτη
Εγκάρδια

Να στέκεται κανείς αριστερά και πάνω από την διάκριση αριστεράς και δεξιάς. Να στέκεται κανείς αριστερά… Κάτι τέτοιο είπε ο διανοητής Κώστας Αξελός για τους ζωντανούς οργανισμούς, ακόμα και για αυτούς που κάποτε υπήρξαν –ζώντες και τεθνεώτες– ανθρώπους της κουλτούρας αλλά και λαϊκούς, φτωχούς και πλούσιους. Αυτό ισχύει για μιλιούνια ηθοποιών. Και οι ηθοποιοί το είχαν πάρει πρέφα. Για αυτούς τους διανοητές από την εποχή των 150 χρόνων σύγχρονου ελληνικού θεάτρου και κάποια λιγότερα σύγχρονου ελληνικού σινεμά, αν και όχι παλιότερα, αυτών που ενσάρκωσαν αρχαία τραγωδία και το ρεπερτόριο του καιρού τους. Γιατί αν ο ηθοποιός είναι η μαγιά, ο σκηνοθέτης είναι ο ζυμωτής. Κάτι τέτοια πίστευε και ο Κάρολος Κουν. Για τις λαϊκές κυράτσες που κάποτε ενσάρκωσε η Γεωργία Βασιλειάδου, για τις πουτάνες τύπου Σπεράντζας Βρανά. Για τους αριστοκράτες αλήτες τύπου Αλέκου Αλεξανδράκη, αν και λίγο μετά. Για τους μάγκες τύπου Μίμη Φωτόπουλου. Μάγκες σ’ ένα ντεκαντάνς εποχής και όχι κλοσάρ. Αν και ντεκαντάνς και όχι κλοσάρ σε παγκόσμιο επίπεδο και μόνο σ’ αυτό, ήταν μόνο ο Όσκαρ Ουάιλτ. Λατερνατζήδες και κανταδόρους που στην προσωπική τους ζωή αγαπούσαν το κρασί και το χασίσι, έστω και αν το τελευταίο εντελώς επιπόλαια και περιστασιακά, αν όχι ως πράξη του καπνίζειν άλλα ως στάση ζωής και διανοητικής εφορίας. Read more

9ος Οίκος Ενοχής: Η Λευκωσία σε μαύρο & κόκκινο φόντο | Κώστας Ρεούσης

1. I.D. Scan Front.jpg

Αλληγορίες ενός λιμανιού που δεν υπήρξε

Αναρριχώμενος εκ γενετής γράμματα ελληνικά επιστρέφω την υπνοβασία του περιπατητή στα δροσερά  κεραμικά ενός ιδιόρρυθμου μοναχικού κελιού. Η εξάχνωση του ράμματος προϋπαντεί το άλμα του πνεύματος. Ένας προκατακλυσμιαίος σταδιοδρομέας ασκείται άωρος στην πτήση της καταδύσεως με ορισμό τον πλανήτη Ήλιος. Ο μώλωπας στο καλάμι του μηρού οστρακίζει την αρχέγονη βασιλική γενεά των προσγειωμένων στη Γης ανθρώπων που τηρήσανε την εντολή και δεν υπέκυψαν στον πειρασμό της αναμίξεως με άλλα ζωντανά της Πλάσης τούτης. Cuando se estudia un acto histórico, o un acto individual, se ve que la intervención humana en la naturaleza acelera, cambia o detiene la obra de ésta, y que toda la historia es solamente la narración del trabajo de ajuste, y los combates, entre la naturaleza extrahumana y la naturaleza humana. Read more

Κλειστό σχήμα | Θοδωρής Νταλούσης

saratsis2

Ό,τι ζήσαμε είναι πια ένα κλειστό σχήμα, λέει το τραγούδι. Σχεδόν χειροπιαστό, τολμώ να προσθέσω. Κάτι σαν κύβος του Ρούμπικ. Το περιεργάζεσαι στα δάχτυλά σου, το συστρέφεις εναλλάσσοντας τις όψεις. Μπορείς, αν θέλεις, να δώσεις περισσότερες ερμηνείες, να αποκαλύψεις άλλες εκφάνσεις του σχήματος και να το ανανεώσεις, να ποιήσεις τόσα παράλληλα σχήματα μέσα από το αρχέτυπο, το ένα και κλειστό σχήμα.

Ό,τι περιεργαζόμαστε είναι ένα ανοιχτό σχήμα. Ο ανήσυχος έφηβος μαθαίνει τα πρώτα ακόρντα στην κιθάρα που μόλις αγόρασε. Γράφει και δυο στιχάκια για τη χθεσινή ερωτική απογοήτευση. Τώρα η φιλοδοξία ανοίγει νέους δρόμους. Αδημονεί να πάρει το τρένο για την Πρωτεύουσα, να τραγουδήσει τους στίχους του στις καλύτερες μπουάτ, να εκτεθεί και να ξορκίσει το παρελθόν.

Ό,τι κινείται είναι ένα ανοιχτό σχήμα. Οι ράγες περνούν πάνω από βραχώδη φαράγγια για να τσουλήσει το τρένο που θα κουβαλά μαζί του όλους τους ραδιοφωνικούς σταθμούς και τις μπουάτ της Πρωτεύουσας. Θα στηθεί ολόκληρο όνειρο εκεί – ο έφηβος φορτώνει τα μπαγκάζια του. Και όσο το όνειρο εξελίσσεται, θα δημιουργεί ανοικτά σχήματα. Read more