2 ποιήματα, Andrew Macmillan | μτφρ. Βασίλης Πανδής

p

Ένα δώρο

για εκείνους που δεν άγγιξα ποτέ για εκείνους
που ήθελαν να δουν ταινίες που ήθελαν
να μιλήσουν που ήθελαν ησυχία και είπαν πως
μιλούσα πολύ για εκείνον που είδα
βδομάδες μετά να γελάει για εκείνον που μου σέρβιρε
καφέ και δεν αναγνώρισε τα χέρια μου
για τους αισιόδοξους που γράφουν

τα ονόματά τους στους τοίχους στις τουαλέτες για εκείνους
που ποτέ δεν ζήτησα για εκείνους που ζήτησα
που δεν απάντησαν που άφησαν τον έρωτά μας
κρεμασμένο από τα τσιγκέλια της οροφής
εκείνης της πόλης σφαγείου για εκείνους
που έφυγαν και τακτοποιήθηκαν για εκείνους που ήθελαν
να μάθουν ήταν περίεργοι που κερδίσαν κάτι

από την κάθε συνάντηση χρησιμοποίησαν τον άλλον
που πήραν ό,τι χρειάζονταν για όποιον
πλήγωσαν που ένιωσαν κατακαμένοι για εκείνους που
δεν κατάλαβαν πως όλοι καίγονταν
για εκείνους που ποτέ δεν κοιμόντουσαν που πεθαίναν κάθε βράδυ
για εκείνους που είπαν πως θα σκότωναν γι’ αυτό για
όλους τους ένα δώρο ήμασταν νέοι είχαμε μόνο τα κορμιά μας Διαβάστε περισσότερα

4 ποιήματα, Dorothey Parker | μτφρ. Ασημίνα Λαμπράκου

aks

Για μια κυρία θλιμμένη

Τους αγαπημένους της ας αφήσουμε,
όταν θάναι νεκρή,
να γράψουν αυτό στα οστά της πάνω:
«Πια δε ζει να μας δίνει άρτο
Ποιος ζήτησε μόνο πέτρες απ’ αυτή». Διαβάστε περισσότερα

Χαϊκού | Ι. Σ. Ιωσηφίδη

saratsis_g

21. Με το χρυσό του
σε χρύσωσε ο ήλιος∙
δύει κουρελής.

21. The sun gilts you all
with its gold; now is setting
as a ragged beggar.

***

22. Στολίδι είσαι
στον καθρέφτη. Πίσω του
κρύβεις θησαυρό.

22. In front of mirror
you’re or nament. Behind it
you hide a treasure. Διαβάστε περισσότερα

6 ποιήματα, Jim Potts | μτφρ. Βασίλης Πανδής

pan

Χθόνια αύρα

Ο Ναός του Καρδακίου∙
Οι Νύμφες να χορεύουνε σε κύκλο
Κι ο γερο-Ποσειδώνας να στενάζει.

***

Σολωμός

Αντιλαμβάνομαι γιατί ο Σολωμός
Το έριξε στο πιοτό∙
Η θέα απ’ τα Μουράγια.

Ένα βαρέλι βερντέας.
Ένα φλασκί ουίσκυ
Για τα βόλτα.

Τον βοηθάει να ξεχάσει τη δίκη∙
Πως οι Βρετανοί
Εγίναν φίλοι του.

Σκαρώνει στίχους στο μυαλό του.
Σπανίως
Τους αποθέτει στο χαρτί.

Αφηρημένος φαίνεται
στη Σπιανάδα.
Είναι και πάλι πίσω στο λόφο του Στράνη. Διαβάστε περισσότερα

5 ποιήματα, Nicola Vacca | μτφρ. Κρεσέντσιο Σαντζίλιο 

fx

Ο καθένας προχωράει στο σκοτάδι που αισθάνεται

Μια σκοτεινή πλευρά για κάθε τι υπάρχει
για κάθε στιγμή και μια τυφλότητα.
Τον θρόμβο πόνου που διαλύεται μέσα
στη ζωή να μετατρέψουμε
στην ευτυχία αυτών των ημερών
μέσα στο πάταγο μιας πίκρας παγιδευμένων.
Οι πεθαμένοι δεν επιστρέφουν απ’τον πέρα κόσμο
θα πρέπει να το μάθουμε οι ζωντανοί εμείς
που να ζούμε δεν ξέρουμε στον εδώ κόσμο.

Ο καθένας εισχωρεί στο σκοτάδι που αισθάνεται
κι όμως το φως δεν απαρνιέται τη ρεβάνς. Διαβάστε περισσότερα