2 ποιήματα, Kerana Angelova | μτφρ. Μαρία Δούμπα

saratsis

Πέρασμα / Брод

Ξυπόλυτη μέσα απ’ τη σκόνη να βαδίζεις
απ’ το ταπεινό σου σπιτάκι το καλοκαιρινό ως το ποτάμι και πίσω
το βαθύ πέρασμα δίχως να το διαβαίνεις
να περπατάς με μπότες λασπωμένες γενικώς να βαδίζεις
μιας και στης ζωής το πλάνο νομάς μικρούλα είσαι
μιας και δεν έχεις ρίζες απ’ τα φυτά για να διαφέρεις
σου ’δωσε ο θεός τον τόπο αυτό για να τον βαδίζεις
τη σύντομη αυτή απόσταση να μην τελειώνει
απ’ το σπιτάκι σου το φτωχικό
μέχρι του ποταμιού την όχθη και πίσω
εκατοντάδες φορές και να μη τελειώνει Read more

Advertisements

Ανθρώπινο έλεος (Човешка милост), Aksinia Mihaylova | μτφρ. Μαρία Δούμπα

md

Τώρα, που όλοι οι φράχτες
εντός μας
γκρεμίστηκαν καταγής
και με μερικούς τοίχους λιγότερο
στις ψυχές
είδαμε πώς πλησιάζει
ο ουρανός,

τώρα, που καρφώσαμε
και την τελευταία σπασμένη σανίδα
πάνω στη σκάλα,
που από μιαν άλλη ζωή
μεταφέραμε,
και τίποτε πια δεν μας χωρίζει
από τους κήπους του Θεού, Read more

2 ποιήματα, Abdulkareem Kasid | μτφρ. Γιώργος Σαράτσης

abdh

Πέτρα

Στα χέρια μου
Δυο πέτρες θα κρατώ
Μια απ’ το παρελθόν μία από το μέλλον
Και μ’ αυτές θα τρέξω.
Θα πετάξω ακόμα και μες στο πιο λεπτό αεράκι
Καλώντας τον άνεμο να ’ρθει
να καθαρίσει κάθε ίχνος –
Και σαν ορφανό θα σταθώ
Στην άκρη του δρόμου, πενθώντας
Τις δυο μου πέτρες

***

Η ζωή μου

Όπως ο κολυμβητής
Που κρατά με το ’να χέρι τα ρούχα του
Και με τ’ άλλο κολυμπά –
Έτσι διασχίζω το ποτάμι της ζωής Read more

Μαρικάνα | Αριστείδης Σήτας

saratsis (3)

[* Το ποίημα γράφτηκε δύο εβδομάδες μετά τη σφαγή στη Μαρικάνα και αφού ο ποιητής είδε το γλυπτό «Ο Μεταλλωρύχος» του Pitika Ntuli με την πράσινη κυματοειδή σιδερένια κουβέρτα. Στις 16 Αυγούστου του 2012 κατά τη διάρκεια μιας απεργίας από τους εργαζόμενους σε ορυχείο πλατίνας στη Marikana, βόρειο-δυτικά του Γιοχάνεσμπουργκ, η αστυνομία σκότωσε εν ψυχρώ 34 μεταλλωρύχους και τραυμάτισε πέρα από 70 άλλους. Πρόκειται για τη χειρότερη αστυνομική βία στη Νότια Αφρική από το τέλος του απαρτχάιντ] [i]


Κλείνουνε οι ψηφιακές εικόνες,
μας κούρασαν οι οθόνες.
Με σφαλισμένα τα τουφέκια τους
μετά την τρίτη μπύρα
πέφτουνε στο κρεβάτι οι πολισμάνοι.
Ήσυχη η νύχτα, το μεταλλείο κλειστό.
Μοναδικό τραγούδι αυτό του ανέμου
καθώς ορμάει στο συρματόπλεγμα .
Κλειστά τ’ αυτιά μας στο προγονικό
κτύπημα του ταμπούρλου
Στη Μαρικάνα έχει πεθάνει, λες,
η ανθρωπότητα
Το τι είπε ποιος σε ποιόν, ασήμαντη είναι λεπτομέρεια. Read more

2 ποιήματα, Dennis Nurkse | μτφρ. Σοφία Γιοβάνογλου

DNurkse.png

Μια Νύχτα στο Μπρούκλιν

Ξεκουμπώσαμε ένα κουμπί,
σβήσαμε το φως,
και σε κείνο το στενό κρεβάτι
κτίσαμε την τέλεια πόλη —
πύργους νερού, υδροδεξαμενές,
στέγες από ζεστή άσφαλτο, πάρκα,
σηπτικές δεξαμενές, οδικές αρτηρίες,
το Κανάρσι, περίπλοκα κανάλια,
την ακτή, υποθαλάσσια όρη,
ακρωτήρια, νησιά, την επόμενη ήπειρο,
μόνο με τις παλάμες των χεριών μας
και τις άκρες των γλωσσών μας, μετά
φτιάξαμε το ίδιο το σκοτάδι, και τότε
ήρθε η ώρα της αυγής
και κλείσαμε τα μάτια
και μετρήσαμε από μέσα μας
μέχρι που ανέτειλε ο ήλιος
κι έπρεπε όλα να τα κάνουμε κομμάτια
γιατί μονάχα ένα Μπρούκλιν μπορούσε να υπάρχει. Read more