Μικρές τρύπες αγάπης | Κωνσταντία Σωτηρίου

saratsis (2)

Ο γιος μου με σκοτώνει κάθε μέρα λίγο λίγο. Μου αφαιρεί κάθε πρωί ένα κομμάτι. Μικρό κομμάτι, μην πονέσω πολύ και τρομάξω. Μικρές αφαιρέσεις σαν τσιμπιά. Οικείες. Σκοτώνει κάθε μέρα τα κομμάτια μου και με κοιτάζει. Πονάς μαμά; Και ύστερα: Να ξέρεις σε αγαπώ. Και πιο ύστερα: Να ξέρεις σε αγαπώ πολύ. Read more

Advertisements

Οι φρακασάνες | Γιάννης Hλ. Παππάς

saratsis_giorgis

Στη ζέστη του Αυγούστου καθόμασταν δίπλα στο κύμα στην παραλία της Άκολης στο Αίγιο. Απολαμβάναμε τη δροσιά που έφερνε το αεράκι και μπαινοβγαίναμε στη θάλασσα για ν’ αντέξουμε. Κόσμος πολύς, τα τραπέζια δίπλα δίπλα με τους λουόμενους. Πολλές φορές σου ’ρχόταν ο κώλος της αλληνής στη μούρη. Δε στεναχωριόταν βέβαια κανείς, γιατί το ωραίο πρέπει να θαυμάζεται. Τι να κάνεις όμως όταν ανάμεσα στις ωραίες και καλλίγραμμες παρουσίες κολυμπάνε και κάτι φακλάνες…

Ξαφνικά, άκουσα έναν χοντρό άντρα, γύρω στα πενήντα, να φωνάζει: «Σύκα, ωραία σύκα, φρακασάνες!» Ταλαιπωρημένος, μούσκεμα στον ιδρώτα, με βρόμικο, στραβά κουμπωμένο και σκισμένο πουκάμισο, κρατούσε στα χέρια του δυο κεσεδάκια με σύκα. Περνούσε ανάμεσα στις ξαπλώστρες και όλο έριχνε κλεφτές ματιές σε κανένα κωλαράκι ή και σε κανένα βυζάκι που ξεχώριζε από τα μαγιό καλλίγραμμων θηλυκών. Read more

13ος Οίκος Ενοχής: Η Λευκωσία σε μαύρο & κόκκινο φόντο | Κώστας Ρεούσης

19.11.2017

Αλληγορίες ενός λιμανιού που δεν υπήρξε

Ο θάνατος είναι ένας σταθμός. Κάθεσαι, παραγγέλνεις, πίνεις τον καφέ σου και πορεύεσαι ως συνεχές κι εναλλασσόμενο ρεύμα: έχω σπάσει τα κόκαλα τα ’χω βάλει σανίδες στη ράχη –πρόσεχε, κόσμε άκοσμε, περιπλεγμένος είσαι και δικάζεσαι. Των ασωμάτων σεραφείμ καραδοκούν την κρίση του κριτή. Ο εθνισμός, η οργή και το αλάσιο απαγγέλλουν παλαιά γλώσσα, κι ο ποιητής σκοτώνει ξέμπαρκος στην πόλη «Λευτεριά»:   Read more

Κολάζ | Θοδωρής Νταλούσης

saratsisg

Συνήθιζαν να απλώνουν στο τραπέζι τις φωτογραφίες από τα ταξίδια τους, τοποθετούσαν στη σειρά σπασμένες εικόνες, πορτραίτα από τοπία μακρινά. Ξεπρόβαλαν παραθαλάσσια χωριά, κυματοθραύστες και κολπίσκοι, ένα πολύχρωμο παζλ αναπαραστάσεων που κρατούσε ζωντανές τις αναμνήσεις τους. Όπως τότε, έτσι και τώρα, οι φωτογραφίες διαδέχονται η μια την άλλη. Το αρχαιολογικό μουσείο, ο μικροπωλητής, το τρακαρισμένο ταξί. Κοιτούν την επόμενη καθώς τα σακίδια παραμένουν εδώ και χρόνια στοιβαγμένα στο πάνω ντουλάπι μαζί με τα υποστρώματα. Να και η μεθεπόμενη, πέφτει στην άχρωμη επιφάνεια του τραπεζιού, φωτογραφημένα αεροπορικά εισιτήρια για Στοκχόλμη δίχως επιστροφή. Μα τώρα βρίσκονται εδώ, στην κουζίνα του σπιτιού τους και σ’ αυτό το τραπέζι με τις σκόρπιες φωτογραφίες. Read more

Σήματα καπνού | Γιώργος Γκόζης

gg

Ανακαλώ τον παππού, όταν στο ραδιόφωνο ακουγόταν η εκπομπή αναζητήσεων του ελληνικού Ερυθρού Σταυρού. Σταματούσε να χτυπάει με το σφυρί του τα καρφιά στις σόλες των παπουτσιών, ήταν τσαγκάρης βλέπεις και κοκκάλωνε ολόκληρος.
Κανένας θόρυβος δεν ακουγόταν ολόγυρα.
Με το βλέμμα του στυλωμένο ευθεία εμπρός, έμοιαζε χαμένος.
Όλες οι αισθήσεις, κυρίως η ακοή, ήταν τεταμένες.
Οι αφηγήσεις ήταν ολιγόλογες, συγκλονιστικές και για χιλιάδες περιπτώσεις πάνω-κάτω οι ίδιες.
Νά, σαν κι αυτήν:
«Ο Αλέξανδρος και η Βασιλική Παπαναστασίου, κάτοικοι Αττικής, οδός Ύδρας αριθμός 58 Read more