2 ποιήματα, Andrew Macmillan | μτφρ. Βασίλης Πανδής

p

Ένα δώρο

για εκείνους που δεν άγγιξα ποτέ για εκείνους
που ήθελαν να δουν ταινίες που ήθελαν
να μιλήσουν που ήθελαν ησυχία και είπαν πως
μιλούσα πολύ για εκείνον που είδα
βδομάδες μετά να γελάει για εκείνον που μου σέρβιρε
καφέ και δεν αναγνώρισε τα χέρια μου
για τους αισιόδοξους που γράφουν

τα ονόματά τους στους τοίχους στις τουαλέτες για εκείνους
που ποτέ δεν ζήτησα για εκείνους που ζήτησα
που δεν απάντησαν που άφησαν τον έρωτά μας
κρεμασμένο από τα τσιγκέλια της οροφής
εκείνης της πόλης σφαγείου για εκείνους
που έφυγαν και τακτοποιήθηκαν για εκείνους που ήθελαν
να μάθουν ήταν περίεργοι που κερδίσαν κάτι

από την κάθε συνάντηση χρησιμοποίησαν τον άλλον
που πήραν ό,τι χρειάζονταν για όποιον
πλήγωσαν που ένιωσαν κατακαμένοι για εκείνους που
δεν κατάλαβαν πως όλοι καίγονταν
για εκείνους που ποτέ δεν κοιμόντουσαν που πεθαίναν κάθε βράδυ
για εκείνους που είπαν πως θα σκότωναν γι’ αυτό για
όλους τους ένα δώρο ήμασταν νέοι είχαμε μόνο τα κορμιά μας Διαβάστε περισσότερα

Πάντοτε ήμασταν γυμνοί | Βαγγέλης Κοκκάρης

vakod

Ο δούρειος ίππος

Το παρελθόν ζητάει ολοένα και πιο πιεστικά το μερίδιο του
στους δρόμους του χρόνου που μας μένει.
«Κανένας πόλεμος δεν τέλειωσε ποτέ» η αλήθεια είναι
και
ίσως ο μόνος που μπορεί να μετρήσει
τον σφυγμό του ουρανού
είναι τα σύννεφα που φτιάχναμε παιδιά.

Στο μεταξύ
το αλογάκι του λούνα παρκ
που βρίσκεται έξω από την πόρτα μας
κρύβει μέσα του
το γυμνασμένο στράτευμα του Γάλβα

***

Η διορία των λουλουδιών

Ίσως η μόνη απάντηση
να είναι
οι παιδικές ερωτήσεις.
Παίρνουμε το πάζλ της καθημερινότητας
και το πετάμε στον αέρα,
σκεπτόμενοι
πως ίσως
η απάντηση να κρύβεται
στο κέντρο της θάλασσας.

Ας μην το κρύβουμε άλλο: Πάντοτε ήμασταν γυμνοί.
Ας μην το κρύβουμε άλλο: Η μόνη μας πατρίδα είναι τα παιδικά Καλοκαίρια.

Οικόσιτο γρασίδι | Βαλάντης Βορδός

All-focus

Πρέβεζα

Για πες
σου μιλάει για ποίηση;
πολλοί μιλάνε
λίγοι έχουν να πουν
Γι’ αυτούς που μάτωσαν
να μιλήσουν
η Πρέβεζα στάθηκε
το ένδοξο ανάχωμα

***

Πομπηία

Ανδρόγυνο
ο ένας δίπλα στον άλλον
μέσα στον τάφο
προσδοκία μεταφυσικής;
επιτομή ρομαντισμού;
η απλά η τέλεια αυτοκτονία

***

Εκ των ων συνετέθη

Καθόταν παραδομένος
με τα χέρια ριγμένα στα γόνατα
αν του ’ριχνες ένα κουβά νερό
λάσπη θα γινόταν

***

Οικόσιτο γρασίδι

Το περιφραγμένο γρασίδι
ποτίζεται λιπαίνεται κουρεύεται
με κηπουρό ή μη
Δεν περπάτησαν πάνω του
ζώα απεγνωσμένα για τροφή
λύκοι πονηρά αλεπουδάκια
δεν κατούρησαν κάθε κρυφή
του γωνιά
πουλιά πέρασαν και δεν φώλιασαν
παιδιά σπρώξαν πάνω του ποδήλατα
και τα πλαστικά τους φορτηγάκια
δεν έκανε ποτέ του κεφαλιού του
επαναστάσεις και τέτοια πράγματα

Φράχτες δεν ξεπέρασε στο ύψος
αργά η γρήγορα πάντα κοβόταν
όταν ερχόταν η ώρα
Σε λόφους ξεραίνεται στην άκρη
των κτημάτων
που πάνω τους κάθε σημαία
γέρνει και πέφτει
χωρίς άνεμο

Λίγες μέρες πριν τις επιθέσεις | Στάθης Κεφαλούρος

panos

Ήρθε η ώρα της επιθεώρησης των καταφυγίων.
Μην περιμένετε πια ν’ ακούσετε συναγερμό. Παλιά ήταν αυτό.
Σήμερα τον συναγερμό τον βλέπουμε κάθε βράδυ στα δελτία των οκτώ,
μπορεί και πιο νωρίς
και να αιφνιδιαστείς.

Δεν είναι ότι φοβάμαι ούτε πως είμαι απαισιόδοξος,
μα ήλθε αλήθεια η ώρα της επιθεώρησης των καταφυγίων.
Φροντίστε τα όσο είναι καιρός.
Αυτά βρήκα ως τώρα εγώ.
Τον Θεό, την ποίηση, τον έρωτα
κι αν είναι δυνατόν
όλα αυτά μαζί
στην εξοχή.


* Αφιερώνεται στον ποιητή απ’ τη Συρία Nazih Abou Afash
με την ελπίδα να είναι εν ζωή

>> ποίημα από την πρόσφατη συλλογή του Στάθη Κεφαλούρου, Ο Αδάμ ονοματίζει τα ζώα, εκδόσεις Λέμβος, 2019


φωτογραφία: Πάνος Κεφαλάς

Ένα αστέρι κάθισε δίπλα μου: ο κόσμος σε τρία σχήματα | Ηλίας Κουρκούτας

All-focus

Ένα αστέρι κάθισε δίπλα μου:
ο κόσμος σε τρία σχήματα

ένα αστέρι κάθισε δίπλα μου
μονολογώντας

ο κόσμος είναι μαγικός
καταπίνει κομμάτια ουρανού
και ζωντανές γυναίκες
έχει γοργόνες με φτερά
κορίτσια που πίνουν χάπια

πατέρες ευαίσθητους
και πληγωμένους
άντρες παλεύουν με τη μοίρα
των πραγμάτων
σαν τα παιδιά που δεν μπορούν να
παίξουν και να θυμηθούν

ένα αστέρι άρχισε να πίνει

οι νύχτες στις πόλεις
είναι σαν τα πουλιά της θάλασσας
καΐκια που μαζεύουν
άστεγους αγγέλους

ένας κόσμος μαγικός,
μ’ αδέσποτες μητέρες
γέρους αόρατους
που δαγκώνουν
την υπομονή
παιδιά πνιγμένα
στις κασέλες των γονέων
γυναίκες στις καρδιές των ναυτικών

ένα αστέρι άρχισε να πίνει

όλα ανάποδα
μου ήρθαν στη ζωή
κι οι άνθρωποι
κι οι πλανήτες
από τη γη θυμάμαι μόνο
το πρόσωπο σου στη βροχή