Συνέντευξη Χρήστου Ζυγομαλά στον Νίκο Λέκκα

zyg

Για την πλατεία Εξαρχείων έχουν γραφτεί πολλά. Καλά και κακά. Στον αστικό τύπο κυρίως κακά. Σε λογοτεχνία. Σε κάθε μορφής τέχνης. Τώρα που ο καθένας είναι στο κόσμο του, το να δημιουργήσουμε κόσμους είναι βασικό. Ο λόγος στον Χρήστο Ζυγομαλά, βασική persona της πλατείας. Τότε που η πλατεία είχε ήθος. Πριν την πνίξει η χυδαιότητα. Αφορμή στάθηκε η αυτοβιογραφία του «Η μπαλάντα της πλατείας». Εν αναμονή της έκδοσης. Της έκδοσης και της πορείας του…


Νίκος Λέκκας: Χρήστο, έσκασες στα Εξάρχεια στην μεταπολίτευση, έτσι;

Χρήστος Ζυγομαλά: Από το ‘75 και μετά. Τότε είχε ο Τέος Ρόμβος το βιβλιοπωλείο “Octopus Press” και εκεί μέσα είχαν μαζευτεί όλοι οι «τρελοί». Αμφισβητούσαν την εικόνα της λογικής, εκτός από αναρχικοί ήταν λίγο ντάντα, σουρεαλιστές και τέτοια όμορφα πράγματα. Τώρα όλα αυτά ήταν ένα συνονθύλευμα μαζί με τα πολιτικά, τα πανεπιστήμια… Όλα αυτά ήταν ένα. Δεν είχαν διαχωριστεί ακόμα οι πολιτικά σκεφτόμενοι και τα φρικιά… Read more

Συνέντευξη Βαγγέλη Κολώνα στον Νίκο Λέκκα

1

H δεκαετία του ‘80 μας έδωσε πολλά καλά. Μία δεκαετία που δεν θα υπάρξει ξανά, ιδίως τώρα με την κρίση όπου η ενδοσκόπηση είναι επιβεβλημένη και αναγκαία. Παρακολουθώ τα σημερινά περιοδικά και βιβλία και σκέφτομαι ότι το ‘80 δεν μπορεί να απαλειφτεί. Παρόλο που δε μας έδωσε σημαντικούς ποιητές, μας έδωσε κάτι εξίσου σημαντικό: αξιοπρεπή ντεκαντάνς κουλτούρα. Περιοδικά όπως το Ιδεοδρόμιο και το Κράξιμο, σαν το Τρύπα και το Αμφί δεν πρόκειται να ξαναβγούν. Όσο και αν πολεμάν έντυπα τύπου Lifo και έντυπα τύπου skreaw δεν πρόκειται να φτάσουν την καύλα, τουτέστιν την διανοητική λίμπιντο στο ζενίθ των προκατόχων. Read more

Μία συζήτηση του Νίκου Λέκκα με τον Μπεν Προβής

1

Μεσημέρι Τετάρτης με μέθη και υπεράριθμα χάπια, αυτά της θεραπείας. Κάλος καιρός. Υγρός. Σας το δηλώνω ευθύς εξαρχής ότι αυτό το κείμενο θα είναι κλεψιμαίικο για την γκέι λογοτεχνία-ποίηση (κάτι που χρεώνεται/θα χρεωθεί σε ‘μένα ως λίβελος;). Όπως έκλεψε και ο πατέρας Παΐσιος την κοινωνικοπολιτική κριτική του Κάρολου Μαρξ. Όπως, επίσης, έκλεψε την σεξουαλική διαπαιδαγώγηση του ισάξιου σε μπόι Κάρολου Μπωντλαίρ. Και τώρα τον πρώτο τον έχουν κάνει άγιο, αν και με παιδιά κι εγγόνια. Μαρξ και Μπωνταίρ γίγαντες και όλοι εμείς σκατά. Τον Μαρξ τον έχεσαν οι ίδιοι η Μαρξιστές και τον Μπωντλαίρ οι κυράτσες της ποίησης.

Μου σύστησαν τον Μπεν Πρόβης, ως ένα άνθρωπο αγνό που παιζογραφεί, ως άνθρωπο ελεύθερο, στηριγμένο στην «αποκλίνουσα σεξουαλικότητα», με τρόπο μοναδικό και ιδιαίτερο. Στις μέρες μας αυτή η «αποκλίνουσα σεξουαλικότητα» έχει αντικαταστήσει το «πουστάρα», όπως η «χρήση ψυχοτρόπων ουσιών» έχει αντικαταστήσει τον όρο «χασικλής» και «τρύπιος». Η σεμνοτυφία δεν έχει τέλος. Όσο για τα πρεζάκια, τα χίλια μύρια… Read more

Συνέντευξη Δάφνης Χρονοπούλου στον Νίκο Λέκκα

dafni1

Έχω ξαναπεί ότι τα Εξάρχεια δεν είναι τόπος, είναι αίσθημα. Τα ονόματα πολλά, αυτά που προκαλούν θαυμασμό στο γενικό σύνολο και αυτά που προκαλούν θαυμασμό σ’ ένα κοινό, που θα τολμήσω να πω, έχει ρομαντικές τάσεις. Το να συχνάζεις τη δεκαετία του ογδόντα στα Εξάρχεια εμπεριείχε μια μαγκιά και ταυτόχρονα μια γενική κατακραυγή από τους απ’ έξω. Οι εφημερίδες έγραφαν ότι «θες ταυτότητα, να εισέλθεις στον αναρχοκρατούμενο χώρο των Εξαρχείων» (Ελευθεροτυπία – Βίκτωρας Νέττας), ενώ ο λαουτζίκος μίλαγε για απροσάρμοστα πλουσιόπαιδα που διοχέτευαν τα ψυχολογικά τους προβλήματα στα 9.000 τ.μ. που καταλαμβάνουν γεωγραφικά τα Εξάρχεια.

Όμως τα παιδιά της αστικής και λαϊκής τάξης βρήκαν θαλπωρή στα Εξάρχεια. Βρήκαν αυτό που τους έλειπε και κάποιοι από αυτούς βρήκαν αυτό που έψαχναν. Βέβαια η κόντρα μεταξύ τους υπήρχε πάντα (φαινομενικά μόνο δεν υπήρχε). Καθώς, επίσης, η κόντρα της «μαρίδας» και των διανοούμενων. Η αγία τριάδα εν ζωή αλλιώς αντιμετωπιζόταν. Για την περίπτωση του Παύλου Σιδηρόπουλου, λόγου χάρη, ποτέ δεν του συγχωρέθηκε το γεγονός ότι έγραφε τραγούδια διαμαρτυρίας με λαϊκό αίσθημα, ούτε και το γεγονός ότι είχε μέσα του και τον διανοούμενο και τον αλήτη. Read more

Συνέντευξη Λίνας Καρανασοπούλου στον Νίκο Λέκκα

lina_bosko

Την Λίνα Καρανασοπούλου, για την Κυρία της μαχόμενης Δικηγορίας σπεύδω πρώτα να σας πω, ότι πολλοί από τους -κάποτε- φίλους μου (όλοι πρεζάκια τότε και κάποιοι ακόμα και τώρα) την λατρεύουν. Όχι από ευγνωμοσύνη, επειδή τους έβγαλε από την φυλακή, επειδή γλύτωσαν την σαλαμοποίηση και έχουν την ελευθερία τους∙ μια ελευθερία που δεν ξέρουν να την χειριστούν. Εξάλλου, πολλοί από τους γνήσιους, o Μήτσος (ο θεούλης τον πήρε κοντά του) και ενός σιχάματος, υπήρξαν πελάτες της. Όλοι λαϊκά παιδιά. Και μιλάμε για το μασίφ της μαγκιάς και της αμφισβήτησης. Για την ηθοποιό-ποιήτρια Κατερίνα Γώγου, τον Άκη Πάνου τον λαϊκοροκά (όπως αναφέρει αυτή την συνομοταξία και ο Κώστας Καφάσης) που εκτός από επαναστάτες του κώλου (βλέπε πιόμα και μαγκιά κλανιά – γιατί λαϊκά παιδιά, έξω από κάτι λαϊκές αδερφές και άντρες νταβατζήδες, σπάνια έχω συναντήσει) τους είναι παντελώς άγνωστοι.

Ο Άκης Πάνου ήταν αυτό που έγραψε ο ποιητής-εκδότης Γιώργος Χρονάς: «Η περίπτωση Άκης Πάνου». Η Κατερίνα Γώγου, αριστερίστρια από σύλληψη, και ο Άκης Πάνου, φασίστας από συνείδηση, τους συνδέει το πάθος. Και οι δύο σκύψανε ευλαβικά στην ψυχή των κολασμένων. Γι’ αυτό λέω, μη κρίνετε το κόσμο στεγνά -στο σπάνιο ενδεχόμενο που αυτός είναι γνήσιος- γιατί η γνησιότητα εκλείπει και το γιατί της δόνησης του ανθρώπου δεν χαμπαριάζει από φιλοσοφίες, είτε λέγετε Τρότσκι, είτε Χίτλερ. Read more