Νέο Savoir-vivre #31-40 | Σωτήρης Παστάκας

Vincente-Minnelli.Emma-and-Charles-wedding-feast.

#031 ΜΗΝ ΣΠΡΩΧΝΕΣΤΕ! Η ΠΟΙΗΣΗ ΠΑΝΤΑ ΥΠΟΜΕΝΕΙ!

Η ποίηση ευτυχώς μας βρίσκει, είναι υπομονετική, ξέρει να περιμένει. Όλα τα συγχωρεί και όλα τα υπομένει. Η ποίηση μακροθυμεί, αγαθοποιεί, δεν φθονεί, δεν αυθαδιάζει και δεν επαίρεται. Δεν ασχημονεί, δεν ζητεί κάτι για τον εαυτό της, δεν παροξύνεται και δεν διαλογίζεται το κακό. Δεν χαίρεται την αδικία, χαίρεται την αλήθεια και πάντα ανέχεται, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει και πάντα υπομένει.  Περιμένει στο ταχυδρομείο, στο ράφι του βιβλιοπωλείου και της βιβλιοθήκης μας. «Συγγνώμη για την καθυστέρηση» μας λέει, όπως είπαν οι Ναπολετάνοι για την κατάκτηση του πρωταθλήματος από την ομάδα τους με τον άγιο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα.

Οι εκτιμήσεις γίνονται κάποια στιγμή στις βιβλιοθήκες, όχι σε βιβλιοπωλεία και αίθουσες παρουσιάσεων. Η αξία της ποίησης είναι για πάντα, δεν τελειώνει ποτέ, σε σύγκριση με άλλα υλικά ή θεολογικά αγαθά που μπορούν να χαθούν ανά πάσα στιγμή μέχρι την αιώνια ευδαιμονία, δηλαδή τον παράδεισο. Σε σύγκριση με τις άλλες θεολογικές αρετές, όπως η πίστη, η ελπίδα και η φιλανθρωπία, η ποίηση ως αιώνια αρετή είναι ισχυρότερη και παντοτινή. Η ποίηση είναι μακρόθυμη, είναι ευεργετική και ωφέλιμη.

Η ποίηση δεν εκβιάζεται, δεν βιάζεται, δεν αδημονεί. Δεν επιβάλλεται (με τα συνήθη μέσα). Άρχει. Επικρατεί. Αγάλλεται. Δεν παραγκωνίζει και δεν παραγκωνίζεται. Δεν μοιάζει με τον Σαρκοζί που δίνει κλωτσιές για να μπει στην πρώτη γραμμή στα Ηλύσια Πεδία. Δεν μας απομένουν άλλωστε, παρά τρία πράγματα: η αγάπη, η ελπίδα και η ποίηση. Πιο μεγάλη όμως από αυτά είναι η ποίηση.

Ο ποιητής δεν υβρίζει. Καθυβρίζεται. Read more

Advertisements

Dolfi Trost, Κείμενα Προσοφθάλμια | Μετφ. από ρουμανική: Δημήτρης Κανελλόπουλος

11923380_418604411675590_1745885986_n

Ο Dolfi Trost σε φωτογραφία του André Breton

1.

Το μαλλιά καταλαμβάνουν αστραπιαία το σεντόνι της νύχτας

Τώρα τα μαλλιά λύνονται χαλαρά και προσφέρονται μιας περίπλοκης μηχανής
φτιαγμένης ειδικά για αυτά, κι απ’ αυτά μεγαλώνουν σεντόνια της νύχτας και
το σεντόνι έχει ένα φύλλο στο μέσον σαν μια τεράστια κηλίδα από μια φούντα μεταξένια
ελαφρώς ακατάστατη, υποστηριζόμενη από έναν καταρράκτη μέσα στον οποίο τα πάντα είναι, σάπια.
Η κοπελίτσα είναι πλήρης, από ψήγματα και κομμάτια κοφτερών γυαλιών, χωρίς αμφιβολία.
Το ορμητικό νερό εξέρχεται βιαίως από το στόμιο και διαχέεται κάτω. Κραδαίνοντας ένα μεγάλο φτερό πουδράρει το σεντόνι σφολιάτας της και ιδιαίτερα σε σκόνη μαύρους κύκλους που κρύβονται κάτω από το μαξιλάρι.
Και ιδού πώς φαίνεται στον καθρέφτη, στον οποίο ο Διπλός, της στέλνει ένα παρατεταμένο
φιλί το οποίο, τα δάχτυλα του μασέρ που ανατέλλουν απ’ το μικρό ξύλινο, οβάλ
τραπέζι την ξαφνιάζουν και την ρουφούν με μιας με τον ξηρό αέρα του δωματίου, μετατρέποντάς την στο πιο θλιμμένο εξ όλων των κοινών αντικειμένων. Read more

Παύλος Παρασκευαΐδης, Ραψάνη 2015 μ.Χ.

mitias_rapsani_2015

Από δω προσπάθησε να περάσει ο γερμανικός στρατός
αλλά τον σταμάτησαν κάτι ποιητές
που φύτρωναν στις λαξευμένες πέτρες
στο θεατράκι του Μήτια
ένα ανώνυμο μονόπρακτο κραυγή
ξορκίζει τα φαντάσματα της κατοχής
τώρα που τα εθνικά δάνεια δεν έχουν πια πατρίδα
καημός φυτίλι η σιωπή
κόκκινα δάκρυα αχνά και ξεβαμμένα

Gottfried Benn, Sils-Maria | μτφρ. Νίκος Βουτυρόπουλος

11921659_954500744593477_730416514303063611_n

Ι
Μες στη νύχτα τρέχανε οι ώρες,
αφουγκράζονταν στου γκρεμού το φως
τις στροφές των ωρών: «πληγωμένες όλες,
η τελευταία συντρίβεται εντελώς…»

Αυτά διαβάστηκαν όλα με τη μία.
Όποιος των ωρών δεν ξεχνά
το κύμα, το παιγνίδι, την ουσία,
τελικά τις ώρες κυβερνά.

Ένας ονοματοθέτης λαμπρός
που ανέγγιχτος απ’ την ώρα
της Μοίρας ρουφά το φως,
γνωρίζει των σκιών την χώρα. Read more

Τζελαλεντίν Ρουμί, 2 ποιήματα | μετφ. Πηνελόπη Γιώσα

Mevlânâ Celâleddîn-î Belhî Rûmî

Μην φεύγεις

Ώστε μ’ ένα λίκνισμα φεύγεις, λοιπόν χωρίς εμένα, έι ψυχή της ψυχής μου.
Έι των φίλων εσύ η εμψύχωση,
Στον ροδώνα μην πας χωρίς εμένα, δεν θέλω.

Δεν θέλω, τ’ ουρανού στερέωμα, χωρίς εμένα να γυρνάς
Δεν θέλω, σελήνη, χωρίς εμένα να γεννιέσαι
Δεν θέλω, γη εσύ, χωρίς εμένα να στέκεσαι
Χωρίς εμένα, χρόνε, μη διαβαίνεις, δεν το θέλω.

Όταν είσαι μαζί μου
Κι αυτός κι ο άλλος κόσμος είναι όμορφος για μένα.
Δεν θέλω χωρίς εμένα σ’ αυτόν τον κόσμο να μένεις
Κι ούτε στον άλλον κόσμο να πας χωρίς εμένα θέλω. Read more