Παραμύθι για μεγάλα παιδιά, Pınar Selek | μτφρ. Πηνελόπη Γιώσα

pinar-selek

Υπήρχε κάποτε, σ’ ένα χωριό, μια οικογένεια μελισσοκόμων που ζούσε ειρηνικά μέχρι την ημέρα που ο γιος τους, μόλις έξι ετών, προσβλήθηκε από την παράξενη ασθένεια του μελιού που δεν χτυπά παρά μόνο μια φορά στα σαράντα χρόνια. Μια αρρώστια που η ιατρική αγνοούσε την αιτία και τη θεραπεία της. Εκτός από μέλι και νερό, το παιδί δεν άγγιζε πια καμιά άλλη τροφή. Οι θεραπείες που συνιστούσαν ο ένας κι ο άλλος δεν εξυπηρετούσαν σε τίποτα και το αγοράκι όλο και λέπταινε μέρα με τη μέρα. Οι γονείς του το πήγαιναν από γιατρό σε γιατρό, από χότζα σε χότζα, ακόμα και σε εξορκιστές. Εις μάτην. Το παιδί δεν είχε μάτια παρά μονάχα για δοχεία με μέλι.

Μια μέρα, κάποιοι γείτονες πρότειναν στους γονείς το όνομα ενός ηλικιωμένου σοφού. Κουρασμένοι πια από το να χτυπούν κάθε μέρα και μια καινούρια πόρτα, πήγαν το αδυνατισμένο παιδί στο καλύβι αυτού του άνδρα. Αφού τους άκουσε διεξοδικά, ο γέρος αναστέναξε και είπε: «Δώστε μου δέκα μέρες και ελάτε πάλι να με δείτε. Θα δούμε αν μπορώ να σας βοηθήσω». Παρά την επιμονή των γονιών, δεν είπε τίποτα εκ των προτέρων. Οι δέκα μέρες πέρασαν. Ταλαιπωρημένοι οι γονείς επέστρεψαν να δουν τον γέρο άνδρα. Εκείνος έκανε νόημα στο αγόρι να έρθει κοντά του, το κοίταξε ευθεία μέσα στα μάτια και του είπε: «Μπορούμε να τρώμε κι άλλα πράματα εκτός από μέλι, το ξέρεις, έτσι δεν είναι; Έτσι πρέπει». Έπειτα, του έδωσε ένα κομμάτι ψωμί. Το παιδί κούνησε καταφατικά το κεφάλι, πήρε το ψωμί και το ’φερε στο στόμα του. Την ίδια μέρα, άρχισε ξανά να τρώει τα πάντα. Read more

Advertisements

Μικρά ερωτικά αστεία | Ράνια Παπακώστα

leemillerneck-man-aruy

στον Αντώνη

κάθε φορά που ακούω
τις καμπάνες να χτυπούνε πένθιμα
ξαπλώνω κάτω και καμώνομαι την πεθαμένη
ξέρω πως προτού αρχίσω να μυρίζω
θα έρθεις να μου κλέψεις τα υπάρχοντα
για να ανοίξω τα μάτια
και να σου πιάσω με δύναμη το χέρι

η αλλαγή του χρόνου
με βρίσκει άρρωστη σ’ ένα κρεβάτι
έχω ανάγκη να σε καταπιώ
όχι σαν φάρμακο
μα σαν σωτηρία

μόλις γλυκά σε πάρει ο ύπνος στην αγκαλιά μου
οι κουρτίνες στο υπνοδωμάτιο
αποκτούν μιλιά και
μου διηγούνται ιστορίες
για άντρες που χαθήκανε στον πόλεμο
ή πνιγήκανε μέσα σε σωρούς εγγράφων στο γραφείο
για παιδιά που κλαίνε ζητώντας την μητέρα τους
για περασμένες μου αγάπες
τότε σε φιλάω στο μέτωπο
κι αθόρυβα σηκώνομαι να κλείσω το παράθυρο Read more

4 ποιήματα, Izet Sarajlić | μτφρ. Jelena Bosnjaković Bajraktarović

izet-sarajlic-3

Φίλοι από την πρώην Γιουγκοσλαβία

Τί είναι το να περάσετε μια νύχτα μαζί μας,
φίλοι;

Δε ξέρω
τι κάνετε.

Τι γράφετε.

Με ποιον πίνετε.

Ποια βιβλία διαβάζετε.

Δε ξέρω καν
ούτε αν είμαστε ακόμη φίλοι.

(Sarajevska ratna zbirka / Πολεμική συλλογή από το Σαράγιεβο, 1992) Read more

2 ποιήματα | Σίλια Κατραλή Μινωτάκη

kamin

Άσπρα δάκρυα

Μα στο βυθό είσαι νεκρός δεν πετάς.
Γυρίζεις πίσω. Δεν μπορείς να κολυμπήσεις.
Ο δρόμος φθίνει δεν τελειώνει. Εσύ εγκαταλείπεις.
Πρέπει να φύγεις. Οι στιγμές που φεύγεις χαράζονται με αίμα.
Όμως πρέπει να φεύγεις.
Όπως φεύγει η άνοιξη ή το καλοκαίρι.
Κι οι άνθρωποι συμβιβάζονται με τη φυγή τους.
Ποτέ να μην συμβιβάζεσαι με καμία φυγή.
Να φεύγεις πρώτος.
Πάντα αυτός που φεύγει κουβαλάει διαμάντια στο στομάχι.
Ξεχνάει τα λάθη.
Επικεντρώνεται στα πάθη.
Επαναλαμβάνοντας μια ξεχασμένη γραμμή από άσπρα δάκρυα.
Φεύγω. Φεύγεις. Φεύγουμε.
Κι ύστερα ποιός μένει;
Δεν έμεινε κανείς.
Ο βυθός είναι ασταθής.
Η γη αυτή ήταν μόνη της καιρό, χωρίς ανθρώπους.
Ήμασταν νεκροί πριν το καταλάβουμε.
Πεθάναμε στον κόσμο τους.
Και τώρα πεθαίνουμε μόνοι μας. Read more

Ακόμη δεν γεννήθηκα | Σωτηρία Ιωαννίδου

ioanidou

Ακόμη δεν γεννήθηκα. Μη κοιτάς που σου μιλώ. Δεν είμαι εγώ. Είναι η αντανάκλαση μου… Η αδύναμη σκιά μου. Μα η γνώση θα την νικήσει μια μέρα… και όταν το κάνει, τότε θα έχω γεννηθεί. Θα λέγομαι Άνθρωπος. Θα ορίζω τα συναισθήματα μου. Θα είμαι εγώ η Αγάπη, θα είμαι εγώ το Φως…

Ακόμη δεν γεννήθηκα στον κόσμο τούτο. Περπατώ, μιλώ, αναπνέω, μα δεν είμαι εγώ. Όνειροκυνηγός είμαι. Ψάχνω τον ήλιο μου με το σκοτάδι να τον συμφιλιώσω. Για να γεννηθώ. Να αλλάξω φορεσιά. Να μην ξαπλώσω πια στο χιόνι. Μόνο στο χορτάρι που βγάζει η γη με τόση αγάπη.

Γι’ αυτό μη μου θυμώνεις. Δεν είμαι εγώ σου λέω…

Εγώ δεν γεννήθηκα ακόμη…