3 ποιήματα | Μάνος Αποστολίδης

All-focus

Τέλος

Θα παραδοθώ
δεν θέλω τίποτα
Θα αφήσω τα πάντα να φυτρώσουν στο μικρό μου δωμάτιο
μέχρι να πεθάνουν
Θα αφήσω τα μαλλιά μου μακριά, θα μοιάζουνε ρίζες
Θα διαλέξω ύμνο για την κηδεία μου
να μιλά για μία μοναδική αγάπη
στο φέρετρό μου τρία χρώματα
και πέντε φτερά
Θα τριγυρνώ γυμνός σε θάλασσες
κι αν με ρωτήσουν τα στοιχεία μου θα πω
οι γονείς μου λέγονταν Υάκινθος και Μαργαρίτα
Θα ξεχάσω ταυτότητα, τραπεζικό λογαριασμό, και φύλο
Είμαι γιος της φύσης, θα λέω μόνο
μιας φύσης που τέλειωσε

***

Σφάχτης

Έχω έναν βαθύ πόνο
με πιάνει τις μέρες που φοβάμαι
μια τρύπα στο κέντρο της πλάτης

Η καρδιά μου παραιτείται
ή τα φτερά προσπαθούνε να βγουν

***

Ψηφιακό φίλτρο

Τα άκρα μας διαπλέκονται
Στα κενά και στις συνάψεις
χωράνε κι άλλα άκρα
Αστερισμοί και ρούνοι
ξόρκια και μάγισσες
Στην πύρινη σανίδα γελάμε μόνοι

Θα γίνουμε λέξεις

Θα γίνουμε ιστορίες για παιδιά, για μεγάλους
Θα γίνουμε βάλσαμο
Δάκρυα και δηλητήριο
σε ψηφιακό φίλτρο
Θα γίνουμε ο χρόνος που τελειώνει
Θα γίνουμε άπειρο

3 ποιήματα | Παναγιώτης Τζαννετάτος

kefalas

Ο παραλήπτης

Έγραψε σε ένα χαρτί
τα σχέδιά του για το μέλλον.
Τα έστειλε ταχυδρομικά με την ένδειξη “κατεπείγον”,
όμως επάνω στην βιασύνη του ξέχασες να συμπληρώσει την διεύθυνση∙
και έτσι το γράμμα δεν έφτασε ποτέ στον παραλήπτη χρόνο.

***

Κατοπτρισμοί

Έφυγε και αυτό το απόγευμα
ακάλεστο όπως ήρθε.
Ακάλεστα όσα φέρνει και η μνήμη
σε ώρες που επιλέγεις να μη θυμάσαι.
Τώρα που πέφτει το φως απ’ τα διερχόμενα, μέσα στο σκοτάδι
καθαρά μπορώ να διακρίνω,
στα σημεία την άλλη όψη των οδών.
Αλλοτινοί κατοπτρισμοί
που κατοικούν στο ίδιο σώμα.
Έμεινα ώρα να κοιτώ
σκιές με το παιχνίδισμά τους,
σε τοίχους και καθρέφτες.
Και είδα πως μεταβάλλεται
ο άνθρωπος όταν ονειρεύεται
στο σκοτάδι.
Και είδα ακάλεστη,
για άλλη μια φορά τη μνήμη
να επιστρέφει στο παρόν,
για να λάβει εκδίκηση
για όσα όνειρα δεν έγιναν ζωή.

***

[ Άτιτλο ]

Μια φωτιά μοναχική σβήνει τα ίχνη
από τα καραβάνια των τρελών ονείρων
και ο σκύλος δεμένος στην αυλή
γαυγίζει τα άστρα.


φωτογραφία: Πάνος Κεφαλάς

Ποιήματα | Μαρία Τσιγκερλιώτη

martsi

Σε ευχαριστώ που τα μάτια σου
χαϊδεύουν τα γράμματά μου,
μιας και η φωνή μου
ανάξια να φτάσει ως εσένα.
Σε ευχαριστώ που άφησες
προσάναμμα εύκαιρο στα μάτια σου
να έχει χώρο να κάψει η ματιά μου.

***

Ας μη συζητήσουμε άλλο
για τους αγέννητους∙
αρκετοί έχουν γεννηθεί.

***

Πάντα φορώ το κουστούμι
και τα μοκασίνια του παππού μου∙
δεν προφταίνω να αλλάξω από
κηδείες και γάμους.

***

Το καλό πάντα αργεί.
Για να μπορεί αν αλλάξουμε γνώμη
τελευταία στιγμή,
να μην ξεκινήσει.

***

Κι απορώ γιατί τα πόδια μου είναι βρεγμένα
σε καιρούς ξηρασίας.
Γιατί έχουνε ποτίσει με πολύ βροχή –
ξαναθυμάμαι σαν ανταμώνω αυτές τις βροχερές μέρες.
Και ίσως αυτή να είναι η μοίρα μας.
Βρεγμένα πόδια σε καιρούς ξηρασίας. Διαβάστε περισσότερα

Voyeur | Μαρίνα Πεβερέλλη

panos

Μονίμως στα πρόθυρα κάποιου σπασμού
με ζεστασιά τρομακτική στις άκρες των δαχτύλων
Είμαι καταδικασμένη να παρακολουθώ
Άλλους να πιάνουν
Άλλους να υπομένουν
Χέρια που πιο πολύ απροθυμούν
παρά δεν ξέρουν πώς ν’ αδράξουν…

Ηδονοβλεψίες της θλίψης
Εφηύραμε νέο τύπο νοσοκομείου
Με πολύ μεγάλα παράθυρα

Εγώ μετάνιωσα,
Και για καιρό
Θρυμμάτιζα τα δόντια μου δαγκώνοντας,
Ξηλώνοντάς τα.

Δε θα ανεχτώ κανέναν άλλο πόνο
εκτός από το δικό σου∙
Ελαττωματικό αμφίβιο ασθμαίνεις στα βράχια
με ξεσκισμένο στομάχι
και λαιμό γεμάτο θάλασσα
Το ουρλιαχτό σου μού ματώνει τ’ αυτιά,
αλλά δε σε θανατώνω:
μονάχα σε σπάω σε κομμάτια
και σε σπρώχνω κάτω απ’ το κρεβάτι μου,
γι’ αργότερα.

Άλλωστε γνωρίζω πως
παρ’ ότι πνίγομαι από τα θραύσματα στο λαιμό μου,
θα συνεχίσω να ζω
όπως και χθες.


φωτογραφία: Πάνος Κεφαλάς

Το πείραμα | Φανή Αθανασιάδου

All-focus

“Aφαιρέστε τα βαρίδια από τις σκέψεις σας
και αφήστε τες να πετάξουν ελεύθερα
σαν τα πουλιά”

Δίπλωσε προσεκτικά το χαρτάκι και το τοποθέτησε στο μικροτσίπ. Περίμενε να ολοκληρωθεί η αντιγραφή και ο μετασχηματισμός σε μήνυμα και το έβαλε στη βάση της απόφυσης του κέντρου ελέγχου των σκέψεων.

Να ένας σχετικά φτηνός και εύκολος τρόπος, ψιθύρισε, για να φτιάξεις ολόκληρες στρατιές από ανθρωπάκια άβουλα και κατευθυνόμενα, να τα οδηγήσεις όπου και όπως θέλεις.

Και αμέσως έφυγε για την αίθουσα του μεγάλου υπολογιστή, να αναφέρει το πέρας του πειράματος…