Η τελετή του αποχαιρετισμού | Κεφαλάς Πάνος

kefalas

“Κάθε ιστορία έχει την εξέλιξη που της προσδίδει αυτός, που την ώρα της γραφής, κινεί το σπάγκο ή το σύρμα των κινητών μελών των πρωταγωνιστών του. Εμείς, εσύ, εγώ, που σκεφτόμαστε και γράφουμε, γινόμαστε τόσα δα μικροί, γράμματα της αλφαβήτα, κινούμε μέλη, ξεθάβουμε σκέψεις και συναισθήματα, τα βάζουμε όλα μαζί και βγάζουμε λέξεις. Γεννάμε παραγράφους. Κατασκευάζουμε κόσμους. Για εμάς. Για τα δικά μας μάτια. Για τις καθαρές δικές μας ψυχές. Μα πάντα θα ξεχνάμε ότι οι πρωταγωνιστές μας είναι αυτόνομα αποσπάσματα του ερωτικού μας κόσμου”.

Ο Καρλ άφησε κάτω την πένα του. Έβγαλε από το στήθος του ένα μεγάλο επιφώνημα ανακούφισης. Το χέρι της στο στήθος του, μια θάλασσα! Κοίταξε τα βαγόνια του μετρό.

“Μου αρέσει το βράδυ πριν να κλείσει το μετρό, να μπαίνω σε κάποιο συρμό και να πηγαίνω μακρινές διαδρομές. Να κάθομαι μόνος μου, με κάτι πεταμένες ψυχές σαν και τη δική μου. Ένας εδώ. Άλλος εκεί. Άλλος παραπέρα. Σε κάθε βαγόνι και μια σκιά. Δέκα μοναχικά αγάλματα, δέκα μοναδικά ραγίσματα, που ταξιδεύουν καθένα για το δικό του ζαχαρένιο βουνό. Εγώ, χαμένος ανάμεσα τους να τους παρατηρώ και να γράφω ιστορίες”.

Ο Καρλ έκλεισε το τετράδιο των σημειώσεων του. Κοίταξε κάτω σαν τσουβάλι έτοιμο να αφεθεί να πέσει. Η Έλλη ήρθε για ακόμα μία φορά στο μυαλό του, κι ας ήταν απόψε μόνη της μακριά του. Πίσω από τα μαβιά της μάτια, πάντα η σοφία της, ήταν η οδός της λύτρωσης των σκέψεών του.

Διαβάστε περισσότερα

2 ποιήματα | Δημήτρης Τρωαδίτης

Οι πατρίδες

Οι πατρίδες
ξεπουλημένα γραμμάτια
στην αγορά της υποκρισίας
σκυλιά που εξακοντίζουν άγος
στις παραληρούσες μάζες

οι πατρίδες
λίστες φοροφυγάδων
αμείλικτων πολιτικών
που αγορεύουν
σε ρημαγμένους δρόμους

οι πατρίδες
μοιάζουν με νύχτες
ξέχειλες από αγυρτείες
ανέξοδα μεθύσια
ανύπαρκτες ηδονές.

***

Η πόλη

Η πόλη αυτή
κινείται χωρίς εμάς
κι ας νιώθουμε δυνατοί

η πόλη αυτή
είναι φιγούρες
ασπρόμαυρες
σε ρυθμό
αργόσυρτο
εξαρτημένο
ανασφάλεια απ’ όπου
οι τοίχοι δανείζονται
το χρώμα

παίρνουμε τους δρόμους
της πόλης αυτής
ενάντια στις θέσεις
της Κεντρικής Επιτροπής
των φίλων
ενάντια στην εξουσία
των υπονοούμενων

έτσι κι αλλιώς
οι συναινέσεις
δεν θα έρθουν ποτέ
δολοφονήθηκαν
κι οι κυκλοθυμίες
της εργατικής τάξης
είναι σαν κοιλιές
και στόματα ορθάνοιχτα
με πνευμόνια πνιγμένα
στις υποσχέσεις
των πολιτικάντηδων

οι ήλιοι αυτής της πόλης
απόκαμαν να περιμένουν
την ευημερία
στον τριακοστό τρίτο
τετραγωνική ρίζα του δύο
δια τέσσερα
δρόμο για τον σοσιαλισμό.

[από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Τρωαδίτη,
Με μια εμμονή στην κωλότσεπη, εκδ. Στοχαστής, 2020]

Ιδιωματικόν | Λεωνίδας Καζάσης

Απόψε ο ήλιος δεν θα βγει,
καθηλώθηκε στις μαύρες παρυφές σου,
των χαραμάδων σου το αμυδρό επιστατεί,
στην ιδιαιτερότητά σου να εντρυφήσει,
στων ματιών σου τον φόβο τον πλαστό,
στων χειλιών σου την αχάριστη ανεξικακία,
στης κίνησής σου τον ενδοιασμό,
στην σεμνότητά σου υποβόσκει η λαγνεία.
Απόψε η μέρα έχει κρυφτεί,
βράδυ ατέλειωτο, σκοτάδι!
Πάνω σου ο ήλιος ασελγεί,
άγαρμπος δίχως χάδι.