Ποιήματα | Χρήστος Διαμαντής

diamantis

14

Στον Κώστα Λαχά, πάλι

δεν ασχολούμαι με τίποτα σοβαρά
και τους μεγάλους, τούς έχω (πλέον) γραμμένους

μα έρχονται λέξεις δυνατές
και φράσεις δύσκολες

σπούργος / τα ταφία μ’ έχασα

και τότε συναντιόμαστε
κρυφά

στη λάσπη σου
(συνήθως)

ή στη δική μου

***

16

(πιο κρυφά)

βέβαια

η αλήθεια προϋποθέτει
δύο ανθρώπους

το ψέμα, επίσης, έναν
αλλά με φαντασία

η αγιοσύνη από την άλλη
δοκιμάζει

κι ήχος μικρός κατά την ένωση
πάλλει τα σώματά μας


[από την ποιητική συλλογή Κρυφές Σπουδές, εκδόσεις Θράκα, 2021]

Ποιήματα | Νίκος Μπατσικανής

batsikanis

Επιλογή

Στη ζωή μου
κράτησα
πια
τ’ απαραίτητα·
την ευχή της μάνας
μια σπίθα φως

και την πένα μου.

***

Αναμνήσεις

Τι ονειρεύτηκα
λέτε;
Τότε
που ήμασταν άνθρωποι
ακόμα.

***

Τιμή

Θα πουλήσω ακριβά το τομάρι μου
γιατί είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχω.

Την ψυχή μου
την ξόδεψα σ’ ανεκλήρωτους έρωτες.

***

Πλεονεξία

Έκανα πολλά όνειρα
κι αυτά μ’ εκδικήθηκαν.

***

Ζουλού

Όλο να κόβουν
από ’να κομμάτι σου
κι όμως
να μη χορταίνουν.


[επιλογή ποιημάτων και αφορισμών
από την συλλογή Ερημιά, εκδόσεις Βεργίνα, 2020]

2 ποιήματα | Ελευθερία Θάνογλου

saratsis george

Εμείς που μένουμε χαμηλά
χαζεύουμε τον ουρανό.
Εσύ, Θεέ μου, που είσαι στον ουρανό
γιατί χαζεύεις στα χαμηλά;
Τι άλλο περιμένεις να δεις ακόμη;

Δες· γίναμε ένα με τους ίσκιους μας
σερνόμαστε σαν τα ερπετά
κουλουριαζόμαστε γύρω από το εγώ μας
και βγάζουμε τη διχαλωτή μας γλώσσα
πάνω στο νόημα της ζωής.

***

Τι περίεργο…
Χωρίς θάλασσα
τότε είναι που πνίγομαι.


[από την ποιητική συλλογή Οι πέντε εποχές του κόκκινου,
εκδόσεις Πικραμένος, 2017]

Σύντομα ποιήματα | Κατερίνα Σικλαφίδου

Έρχεται και ’κείνη η στιγμή που ο άνθρωπος
σκοντάφτει σε μια αλήθεια κι ένα δίλημμα!

~

Ό,τι έχεις ανάγκη, αυτό ακούς
και ό,τι φοβάσαι, αυτό έρχεται!

~

Όταν έρχεται η ώρα που δεν έχεις τι να πεις
ξέρεις πως οι αλλαγές στη ζωή σου
είναι πολύ κοντά!

~

Τι είναι ο άνθρωπος μωρέ να τον πονάς
και με μια γόμα να απαιτείς να σβήσεις τα δάκρυα;

~

Οι άνθρωποι κατάντησαν
εφεδρικά κλειδιά!

~

Τα όνειρά μας αστέρια, που καθώς πέφτουν, εκρήγνυνται και σβήνουν…
Είχα ξεχάσει πόσο πονάνε τα όνειρα.

~

Το κλειδί της ευτυχίας το κρατάς στο χέρι σου,
αρκεί να θυμηθείς να κοιτάξεις στην παλάμη σου.

~

Σκοντάψαμε στο όνειρο,
στηριχθήκαμε στ’ ανείπωτο
κι ελπίζουμε στο άπιαστο της φαντασίας μας.

~

Κι όταν αυτός ο ήλιος δύσει,
να έχεις αφήσει πίσω σου μία σκέψη,
μία πράξη κι ένα χάδι…


[αποσπάσματα από την συλλογή Μονοπάτια Ψυχής
της Αφροδίτης Μαργαρίτη και Κατερίνας Σικλαφίδου, Αλεξανδρούπολη 2014]