Ο Νικόλας δε θα γνωρίσει τον παππού (και τη γιαγιά) του | Μαριάννα Πλιάκου

saratsis (2)

Το ίδιο όνομα έχετε, κι όλοι λεν θα χαίρεται
εκεί που είναι. Έτσι να είναι;
Εσύ χαμογελάς, καθώς την πάνα σου αλλάζω,
κι θαυμάζω το οκτώ εβδομάδων βλέμμα σου
που με καρφώνει. Κι όπως η στιγμή σκαλώνει
στο μυαλό μου, σκέφτομαι πως δίκιο είχε
η γιαγιά σου – η αγάπη πάει μπροστά.
Και τώρα, αυτή την ώρα,
που λαίμαργα το γάλα σου θα πιεις
κι εγώ θα σου μιλάω απαλά,
τώρα ναι, τώρα πια,
εσύ κρατάς την αγάπη. Τρέχεις μαζί της μπροστά,
κι εγώ με ανακούφιση σ’ ακολουθώ,
σ’ αυτό το παρόν
που με τα χεράκια σου σμιλεύεις.

Κι αν στο μέλλον μας παιδεύεις;
Χαλάλι σου αγάπη μου,
χαλάλι σου καρδιά μου.

Advertisements

4 ποιήματα | Χρίστος Γ. Παπαδόπουλος

saratsis

Φωτογραφία ταυτότητας

Χαμογελάστε παρακαλώ
ή κλάψτε αν θέλετε.
Αναλόγως το πουλάκι
που θα βγάλει το κλικ.
Αηδόνι ή κοράκι.
Αν πάλι ξεπροβάλλει
καμιά κουκουβάγια,
παραμείνετε απλώς σοβαροί.

Θα λέμε μετά
πως στην πανίδα των πτηνών
έγκειται
η φωτογραφία της ταυτότητας μας. Read more

Ποιήματα, Σωτήρης Παστάκας | μτφρ. στα βουλγαρικά, Εκατερίνα Γρηγόροβα [Екатерина Григорова]

saratsis

Τα αποδημητικά φυτά

Οι γλάστρες που αναθρέψαμε,
με υπομονή και αυτοθυσία,
σε ξένα μπαλκόνια ανθίζουν και φυλλώνουν.
Όταν σηκώνω το βλέμμα μου, σε σπίτια άλλων,
ψηλά κι απόμακρα, αναγνωρίζω τα φυτά σου:
η μπουκαμβίλια και η λεμονιά,
το γιασεμί μαζί με το γεράνι,
ο φίκος, η ορτανσία, οι πικροδάφνες.
Τα ξέρω και τα γνωρίζω, όλα.
Έχω καταγράψει τα χούγια και τις συνήθειές τους.
Αν ο παράδεισος είναι ό,τι αγαπήσαμε
απαλλαγμένο από την απειλή της απώλειας,
θα μας ακολουθήσουν-να είσαι βέβαιη:
Δεν θα μας πληγώνει ούτε ένα κίτρινο φύλλο,
όταν συγκατοικήσουμε ξανά σε ένα εξαίσιο ρετιρέ,
μαζί με όλους μας τους φίλους. Read more

Παραβιασμένη θέα (Видиков прелом ), Mitko Gogov (Митко Гогов) | μτφρ. Μαρία Δούμπα

mantani

(πες μου, μήπως κατά τύχη τις φυλάς τις σχισμένες σελίδες
απ’ τα αγαπημένα βιβλία;)

όνομα ήταν ή περί πράγματος κατάσταση…

τα ξανασχεδιάζω αργά
τα ξεθωριασμένα τατουάζ
τα απ’ τη μέσα μεριά του δέρματος
κρυμμένα.

αγάπες τσακισμένες ή ιερογλυφικά
από περασμένες ζωές,
προτού την καταιγίδα με πονούν,
τα οστά μου κάνουν να στριφογυρίζουν
βροχή σαν να προαναγγέλλουν
από ουρανό γαλήνιο. Read more

Μικρές τρύπες αγάπης | Κωνσταντία Σωτηρίου

saratsis (2)

Ο γιος μου με σκοτώνει κάθε μέρα λίγο λίγο. Μου αφαιρεί κάθε πρωί ένα κομμάτι. Μικρό κομμάτι, μην πονέσω πολύ και τρομάξω. Μικρές αφαιρέσεις σαν τσιμπιά. Οικείες. Σκοτώνει κάθε μέρα τα κομμάτια μου και με κοιτάζει. Πονάς μαμά; Και ύστερα: Να ξέρεις σε αγαπώ. Και πιο ύστερα: Να ξέρεις σε αγαπώ πολύ. Read more