Οι καμπάνες | Ντέμης Κωνσταντινίδης

sar

Στα χωριά
όταν χτυπάνε πένθιμα οι καμπάνες
κάνει μια στάση η ζωή
για να συλλογιστεί.

Την ώρα εκείνη
δε μιλά κανείς.
Την ώρα εκείνη
πιο πολύ παρών ο απών
από ποτέ.

Σκαφτιάδες γης
οργώνουν τον
αποχαιρετισμό στα χείλη.

Advertisements

6 ποιήματα, Jim Potts | μτφρ. Βασίλης Πανδής

pan

Χθόνια αύρα

Ο Ναός του Καρδακίου∙
Οι Νύμφες να χορεύουνε σε κύκλο
Κι ο γερο-Ποσειδώνας να στενάζει.

***

Σολωμός

Αντιλαμβάνομαι γιατί ο Σολωμός
Το έριξε στο πιοτό∙
Η θέα απ’ τα Μουράγια.

Ένα βαρέλι βερντέας.
Ένα φλασκί ουίσκυ
Για τα βόλτα.

Τον βοηθάει να ξεχάσει τη δίκη∙
Πως οι Βρετανοί
Εγίναν φίλοι του.

Σκαρώνει στίχους στο μυαλό του.
Σπανίως
Τους αποθέτει στο χαρτί.

Αφηρημένος φαίνεται
στη Σπιανάδα.
Είναι και πάλι πίσω στο λόφο του Στράνη. Διαβάστε περισσότερα

5 ποιήματα, Nicola Vacca | μτφρ. Κρεσέντσιο Σαντζίλιο 

fx

Ο καθένας προχωράει στο σκοτάδι που αισθάνεται

Μια σκοτεινή πλευρά για κάθε τι υπάρχει
για κάθε στιγμή και μια τυφλότητα.
Τον θρόμβο πόνου που διαλύεται μέσα
στη ζωή να μετατρέψουμε
στην ευτυχία αυτών των ημερών
μέσα στο πάταγο μιας πίκρας παγιδευμένων.
Οι πεθαμένοι δεν επιστρέφουν απ’τον πέρα κόσμο
θα πρέπει να το μάθουμε οι ζωντανοί εμείς
που να ζούμε δεν ξέρουμε στον εδώ κόσμο.

Ο καθένας εισχωρεί στο σκοτάδι που αισθάνεται
κι όμως το φως δεν απαρνιέται τη ρεβάνς. Διαβάστε περισσότερα

5 ποιήματα, Nikola Madzirov | μτφρ. Αμίλιγια Μαϊστότοβα – Στογιάνοβσκα

ph

Επιμέλεια: Κατερίνα Ηλιοπούλου

Οι σκιές μας προσπερνούν

Μία μέρα θα συναντηθούμε
σαν ένα χάρτινο καραβάκι μ’ ένα
καρπούζι που κρυώνει στο ποτάμι.
Το σκίρτημα του κόσμου θα
γίνει δικό μας. Με τις παλάμες μας
θα σκοτεινιάσουμε τον ήλιο και θα πλησιάσουμε
ο ένας τον άλλο κρατώντας φανάρια.

Μια μέρα ο άνεμος δεν
θ’ αλλάξει την πορεία του.
Η σημύδα θα σκορπίσει φύλλα
στο κατώφλι πάνω στα παπούτσια μας.
Οι λύκοι θα κυνηγήσουν
την αθωότητά μας.
Οι πεταλούδες θ’ αφήσουν
στα μάγουλά μας την άχνη τους.

Κάθε πρωί μια γριά
θα μιλάει για μας στην αίθουσα αναμονής.
Ακόμα κι αυτό που λέω έχει
ξαναειπωθεί: περιμένουμε τον άνεμο
σαν δύο σημαίες σε συνοριακή διάβαση.

Μια μέρα όλες οι σκιές
θα μας προσπεράσουν. Διαβάστε περισσότερα

7 ποιήματα, Antonio Carvajal | μτφρ. Σταύρος Γκιργκένης

stgr

Εσπερινός

Το φεγγάρι ανατέλλει.

Μυστικές πηγές,
απορροφημένες, γδύνονται∙
μια ιτιά πλέει στον κόλπο τους∙
ένα αηδόνι ακούει
ανάμεσα σε πούπουλα από όνειρα
παλμούς από σκιές.

Θωπεύει η νύχτα,
στεφανωμένη απ’ τις φωλιές,
ευαίσθητους, εύτακτους πύργους∙
η δροσιά βαίνει λεπτή,
γλειμμένη απ’ τα λουλούδια,
σκορπίζοντας ανάσες,
συριγμούς, ψίθυρους, φωνές …

Ω νύχτα ακριβής, σεμνή,
ευθεία, λιτή, γλυφή!
Ο ύπνος κρατά τα φεγγάρια σου
ειδυλλιακά σε κύλικες
σμιλεμένες από έναν άγγελο. Διαβάστε περισσότερα