Νυχτωδίες (Nachtgesänge), Friedrich Hölderlin | μτφρ. Αντώνης Ψάλτης

0Fridrih-Helderlin

i. Χείρων

Πού είσαι, άγρυπνο εσύ! που πάντα πρέπει
Δίπλα στην εποχή να περπατάς, που είσαι εσύ, φως;
Διόλου δεν κοιμάται η καρδιά, κι όμως μ’ εξοργίζει,
Και συνεχώς με περιστέλλει η έξαφνη νύχτα.

Καθώς βότανα ακολούθαγα του δάσους κι άκουγα
Ένα ήρεμο αγρίμι στον λόφο, ανώφελα ποτέ.
Ούτε ένα απ’ τα πτηνά σου δεν με παραπλάνησαν
Αφότου πανέτοιμο σχεδόν ήρθες εσύ,

Όταν πουλάρι ή κήπος σ’ αναζωογονούσε
Συμβουλεύοντας για χάρη της καρδιάς, που είσαι, φώς;
Αφυπνισμένη είναι ξανά η καρδιά, μα άκαρδα
Πάντα με ελκύει η σφοδρή νύχτα. Διαβάστε περισσότερα