4 ποιήματα, Dorothey Parker | μτφρ. Ασημίνα Λαμπράκου

aks

Για μια κυρία θλιμμένη

Τους αγαπημένους της ας αφήσουμε,
όταν θάναι νεκρή,
να γράψουν αυτό στα οστά της πάνω:
«Πια δε ζει να μας δίνει άρτο
Ποιος ζήτησε μόνο πέτρες απ’ αυτή». Διαβάστε περισσότερα

Σεπτέμβριος, 1918, Amy Lowell | μτφρ. Ασημίνα Λαμπράκου

bty

Αυτό το απόγευμα το χρώμα του νερού
———————-έπεφτε μέσα από το ηλιόφωτο·
Τα δέντρα έλαμπαν με το σώριασμα των φύλλων·
Τα πεζοδρόμια γυάλιζαν σαν αλέες
———————-με πεσμένα φύλλα σφενταμιού,
Και τα σπίτια έφευγαν μακριά τους, γελώντας
μέσα από τετράγωνα ανοικτά παράθυρα.
Κάτω από ένα δέντρο στο πάρκο,
Δυο μικρά αγόρια, ξαπλωμένα μπρούμυτα,
Μάζευαν προσεχτικά κόκκινα μούρα
Για να τα βάλουν στο χαρτονένιο κουτί. Διαβάστε περισσότερα

Αντιστροφή | Ασημίνα Λαμπράκου

saratsisg (2)


όπου το θ του θανάτου γίνεται το θ των θείων, επειδή, θείος είναι ο θάνατος]

γυρεύω έναν τόπο
έναν ήσυχο τόπο κάτω από τον ίσκιο πεύκου ή συκιάς
ένα σκαμνί και πολύ νερό
γαλήνη να σκεπάζει τη γη κι ένα αεράκι χλωμό να τη σηκώνει
εκεί θα σε ζωγραφίσω σε πλήθος ονομάτων
ενώ το σύκο θα σκάει γινωμένο από τη λάβρα
και, όπως το μέλι του θα δραπετεύει από τους σπόρους και το χείλος της πληγής
θα σέρνω τα πινέλα πρώτα στο χώμα δεύτερα στον άνεμο και τρίτα στο πηγάδι με τα νερά
έπειτα στο χαρτί που θα κλαίει από το ανυπόφορο φορτίο Διαβάστε περισσότερα

Please the pigs | Ασημίνα Λαμπράκου

saratsis (2)

(pastiche)

-I-

θέλω να σε ερεθίσω
να σε ερεθίσω με την απαλότητα του δέρματός μου
τα χλιαρά μου χάδια και τρόπους
τα φιλιά που δίνονται χωρίς να σου ανήκουν
θέλω να σε ερεθίσω
θέλω να σε ερεθίσω να σπάσεις πάνω μου
σαν κρύσταλλο
θέλω το θυμό σου
θέλω τις πληγές σου
τα μαρμαρωμένα χέρια σου στο πρόσωπό μου
τη κραυγή του πόνου σου να ραγίσει τα σωθικά μου
θέλω το τρέμουλό σου να οργώσει το στήθος μου
θέλω το χόλιασμά σου να κόψει το στέρνο μου
να σπάσω στα δυο και να γείρω στα μπράτσα σου
χλωμή σκοτωμένη άζυμη αζέστατη· σα δάκρυ από ρετσίνι·
ένα πεύκο·

θέλω να σου προσφερθώ σαν πεύκο δαρμένο από κεραυνό._ Διαβάστε περισσότερα

3 ποιήματα, Dorothy Parker | μτφρ. Ασημίνα Λαμπράκου

l

Η ανταμοιβή της κυρίας

Κυρία, μην αρχίζεις ποτέ, Κυρά
Κουβέντα με τη δική σου την καρδιά∙
Τις όμορφες λέξεις σου κράτα αγνές∙
Ποτέ μη μουρμουρίζεις αυτό που θες.
Τον εαυτό σου δείξε, με λόγο και κοψιά,
Γοργή σα ρυάκι και ρηχά.
Δροσερή να είσαι τόσο και γοργή όσο να πάς
Σαν από χιόνι τ’ Απριλιού, νιφάς∙
Λεπτή να είσαι και ζωηρή
Σαν από κερασιά του Μαγιού, ανθί.
Κυρία, μη μιλήσεις ποτέ, Κυρά
Για τα δάκρυα που σου καίνε την παρειά –
Ποτέ δεν θα τον κερδίσει αυτή
που οι λέξεις της έδειξαν πως να χάνει, έχει φοβηθεί.
Σοφή να είσαι και μακριά από θρήνο μοιραίο,
Θα αποκτήσεις (έτσι) το παλικάρι σου το ωραίο.
Σοβαρή μην είσαι, ούτε αληθινή,
Κι η επιθυμία σου θα πραγματοποιηθεί –
Κι αν αυτό σε κάνει να νοιώθεις τυχερή
Η πρώτη που το πέτυχε, θα είσαι εσύ, παιδί. Διαβάστε περισσότερα