Εις μνήμην Μπασιάκου | Βαλάντης Βορδός

thodoros

Σε ποιόν να το πω ρε Θόδωρε ότι πέθανες
δεν είναι κανείς εδώ
και στο χωριό δεν σε ξέρουν
κι η μάνα μου δεν νιώθει από ποιήματα
με τους ομότεχνους παρτίδες έκοψα
τη λύπη πρέπει να την κρατά ένας
για να τιμά τον εκλιπόντα
Στον μόνο που το ξεστόμισα
ήταν η σκυλίτσα μου
πλάσμα εξόχως ποιητικό
που αν ήσουν εδώ χάδια θα σε γέμιζε
και φιλιά

***

Θέατρο

Θα ’χουμε μάχη
το βλέπω ξεκάθαρα
σμήνη πετάνε ανάμεσα απ’ τα δέντρα
στον αέρα υπερίπτανται σε φιγούρες
άλλα αερόβια
στο έδαφος ετοιμασίες και σκαψίματα
κουβάλημα τροφής στα καταφύγια
οι στρατοί παρατάσσονται στο θέατρο της μάχης
Είναι μέρες που ήρθαν τα πανάρχαια μαχητικά
αναβοσβήνει στην άτρακτο το φωτάκι τους
τα τανκς με τις κεραίες τους σκανάρουν τον χώρο
Μόνη κι ατάραχη κρυμμένη στην δάφνη η κουκουβάγια
παρατηρεί αθέατη
κι εγώ ετοιμάζομαι
δεν λιποψυχώ και βρέχω το σκυλί κι εμένα
με αντικουνουπικά
ανάβω φιδάκια κι εκσφενδονίζω το πρώτο
τσιγάρο
σαν βλήμα σκάει στην αυλή
ανάμεσα στα πλήθη
Κρεμάω τα χέρια απ’ το μπαλκόνι
και νιώθω στρατηγός έτοιμος να δώσω το σύνθημα
ν’ αρχίσει η μάχη
Αλλάζω θέση ξαφνικά
έχω το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού
κι αφήνομαι να νιώσω
ένας παρόμοιος στρατιώτης
αναγκασμένος για την επιβίωση
που τρέχει να μαζέψει τροφή
αιματηρά την διεκδικεί
απ’ τους ομοίους του

Στο θέατρο της μάχης αυτά τα πλάσματα
πόσο συγγενικά μου φαίνονται
και πόσο ίδια Διαβάστε περισσότερα

Ποιήματα | Βαλάντης Βορδός

kefalas

Δουλειά

Χαιρετιόμασταν κάθε μέρα
κι έπειτα έπαιρνε τη συνηθισμένη
του θέση στο γραφείο
ώσπου έπαψα να τον αντιλαμβάνομαι
Έγινε μέρος του τοπίου
αδιάφορος κι αθέατος
απ’ την επανάληψη

***

Ματαίωση

Όπως ανάσαινες
πιο αργά κι από γάλα
κλεισμένο σε κουτί
πάνω στα ξερά χόρτα
στην άκρη του δρόμου
Ανάμεσα στα σκουπίδια
με τα ψίχουλα των φιλόζωων ανέγγιχτα
μου θύμισες τον πατέρα μου
πριν πεθάνει
Στην ίδια στάση
με την ίδια λαχανιασμένη αναπνοή
απ’ την ματαίωση

***

Γιορτινές μέρες

Κάθε που οι άνθρωποι γιορτάζουν χωρίς την παραμικρή σκέψη,
η φύση συσπάται πριν κλάψει. Κρύβει το πρόσωπό της με τα δάχτυλα
και γονατίζει προσφέροντας το λαιμό της. Διαβάστε περισσότερα

Οικόσιτο γρασίδι | Βαλάντης Βορδός

All-focus

Πρέβεζα

Για πες
σου μιλάει για ποίηση;
πολλοί μιλάνε
λίγοι έχουν να πουν
Γι’ αυτούς που μάτωσαν
να μιλήσουν
η Πρέβεζα στάθηκε
το ένδοξο ανάχωμα

***

Πομπηία

Ανδρόγυνο
ο ένας δίπλα στον άλλον
μέσα στον τάφο
προσδοκία μεταφυσικής;
επιτομή ρομαντισμού;
η απλά η τέλεια αυτοκτονία

***

Εκ των ων συνετέθη

Καθόταν παραδομένος
με τα χέρια ριγμένα στα γόνατα
αν του ’ριχνες ένα κουβά νερό
λάσπη θα γινόταν

***

Οικόσιτο γρασίδι

Το περιφραγμένο γρασίδι
ποτίζεται λιπαίνεται κουρεύεται
με κηπουρό ή μη
Δεν περπάτησαν πάνω του
ζώα απεγνωσμένα για τροφή
λύκοι πονηρά αλεπουδάκια
δεν κατούρησαν κάθε κρυφή
του γωνιά
πουλιά πέρασαν και δεν φώλιασαν
παιδιά σπρώξαν πάνω του ποδήλατα
και τα πλαστικά τους φορτηγάκια
δεν έκανε ποτέ του κεφαλιού του
επαναστάσεις και τέτοια πράγματα

Φράχτες δεν ξεπέρασε στο ύψος
αργά η γρήγορα πάντα κοβόταν
όταν ερχόταν η ώρα
Σε λόφους ξεραίνεται στην άκρη
των κτημάτων
που πάνω τους κάθε σημαία
γέρνει και πέφτει
χωρίς άνεμο

Κακό σκυλί | Βαλάντης Βορδός

valantis

Πιτ Μπουλ

Μην απορείς
μεγάλωσα κι εγώ
κι έμαθα να δαγκώνω

~~

Κακό σκυλί

Αν κι αυτό δεν ευθύνεται
οδηγείται στην ευθανασία
και πληρώνει με την φτωχή του ζωή
το γεγονός πως υπήρξε
επιτέθηκε και δάγκωσε

Τα κακά παιδιά
απότοκος ανεύθυνων γονέων
ποτέ δεν θα πληρώσουν
με τέτοιο νόμισμα οικτρό
Δεν είναι να απορεί κανείς
πως οι μαλάκες στη χώρα αυτή
δεν ελαττώνονται

~~

Η Εύα μου την πρώτη μέρα εκπαίδευσης

Μπαμπά Μπαμπά
σήμερα με δάγκωσε
ένα λυκοσκυλάκι
Μα δεν έκλαψα
ψηλά κράτησα την ουρίτσα μου
απ’ τα νεύρα μου όμως
έκανα εμετό μες στο σχολικό

~~

Αγγλικός ποιμενικός (Σελίν)

Γλύφοντάς μου το πρόσωπο
πριν οριστικά σε χαιρετήσω
σκίστηκα σαν καρίνα στα βράχια
τότε μέσα μου βαθιά κατάλαβα
πως οι δεσμοί του αίματος
μια πρόφαση είναι

Ω ποταμοί λογοτεχνίας και ποίησης | Βαλάντης Βορδός

sagio

Μία από τις πιο ωραίες λογοτεχνικές κουβέντες την έχω κάνει με φορτηγατζή. Ούτε κυρίες με διπλά επίθετα και γιακάδες-σεμεδάκια, παρακμιακές γούνες (ό,τι είναι από ζώο είναι τραγικά κιτς), ούτε λογοτεχνικές βραδιές με περισπούδαστο ύφος σε ενώσεις, λέσχες και τα λοιπά, ούτε κατεβατά φληναφήματα κάθε τρις και λίγο. Ω εμπνεύσεις που έχουν μερικοί! Ω ρομαντισμέ! Ω ποταμοί κειμένων λογοτεχνίας και ποίησης!

Θέλω να μείνω με τα βιβλία μου, τον σκύλο μου, την ποίησή μου. Ούτως ή άλλως μιλάμε για μία απ’ τις πιο μοναχικές διαδικασίες. Γίνετε και λίγο μοναξιάρηδες, που ’λέγε ο Καρούζος κι ό,τι έχουμε να πούμε ας το γράψουμε, επιτέλους. Τα προφορικά είναι αέρας – αυτό το γνωρίζει κι ένας φορτηγατζής που διαβάζει, που ’ναι γειωμένος με την πραγματικότητα και δύσκολα τρώει χορτάρι. Διαβάστε περισσότερα