Πρόλογος σε κάθε πιθανό μέλλον | Βασίλης Πανδής

All-focus

3.

Έτσι σε δάση ψιθύρων βαθιά
σε όλους της παραφοράς μου
τους βυθούς
σε γνώρισα

κι από την εξορία του στήθους
φέρνω και πάλι τώρα τη φωνή
εντός σου
να ριζώσει

***

4.

Άξιζε τόσες μυριάδες χρόνους
στο ακόνι της θάλασσας
μόνος
να μείνω
μια τέτοια γλώσσα
για να πλάσω

άξιζε μόνος
για τη μόνη γλώσσα
που μπορεί
να σε δεχτεί

που μπορεί
να πει
κάτι τόσο μικρό
όσο και τούτο

***

6.

Αίμα μου φυλακή μου
πώς γίνεσαι
λάμψη της αβύσσου
πώς

και τι κρυφές διαδρομές
του νερού
κάτω απ’ το χώμα
της φωνής σου

απείθαρχα ποτάμια
σε ζουν
απείθαρχα
με κυλούν

στο χαμό μου με πάνε;

7 ποιήματα, Walt Whitman | μτφρ. Βασίλης Πανδής

pandis

Εσύ αναγνώστη

Εσύ αναγνώστη πάλλεις από ζωή και περηφάνεια και αγάπη
Όπως κι εγώ,
Για σένα είναι λοιπόν τ’ ακόλουθα τραγούδια.

***

Τον εαυτό τραγουδάω

Τον εαυτό τραγουδάω, έν’ απλό ξεχωριστό πρόσωπο,
Κι όμως εκστομίζω τη λέξη Δημοκρατικός, τη λέξη En-Masse.

Τη φυσιολογία απ’ την κορφή ως τα νύχια τραγουδάω,
Ούτε η φυσιογνωμία μόνη ούτε και μόνος ο νους αξίζουν τη Μούσα,
Λέω πως ολοκληρωμένη η μορφή αξίζει περισσότερο,
Το θηλυκό ομοίως με το Αρσενικό τραγουδάω.

Τη Ζωή απέραντη στο πάθος, τον παλμό και τη δύναμη,
Χαρμόσυνη, δημιουργημένη για την ελεύθερη δράση υπό τους θείους νόμους,
Τον Σύγχρονο Άνθρωπο τραγουδάω.

***

Για εκείνον τραγουδάω

Για εκείνον τραγουδάω,
Το παρόν στο παρελθόν υψώνω,
(Όπως δέντρο πολυετές από τις ρίζες ξεπετιέται,
Το παρόν επιβαλλόμενο στο παρελθόν,)
Με χρόνο και χώρο τον διαστέλλω
Και του εμφυσώ τους αθάνατους νόμους,
Μέσ’ απ’ αυτούς να επιβάλλει τον εαυτό του
Νόμο στον εαυτό του. Διαβάστε περισσότερα

2 ποιήματα, Andrew Macmillan | μτφρ. Βασίλης Πανδής

p

Ένα δώρο

για εκείνους που δεν άγγιξα ποτέ για εκείνους
που ήθελαν να δουν ταινίες που ήθελαν
να μιλήσουν που ήθελαν ησυχία και είπαν πως
μιλούσα πολύ για εκείνον που είδα
βδομάδες μετά να γελάει για εκείνον που μου σέρβιρε
καφέ και δεν αναγνώρισε τα χέρια μου
για τους αισιόδοξους που γράφουν

τα ονόματά τους στους τοίχους στις τουαλέτες για εκείνους
που ποτέ δεν ζήτησα για εκείνους που ζήτησα
που δεν απάντησαν που άφησαν τον έρωτά μας
κρεμασμένο από τα τσιγκέλια της οροφής
εκείνης της πόλης σφαγείου για εκείνους
που έφυγαν και τακτοποιήθηκαν για εκείνους που ήθελαν
να μάθουν ήταν περίεργοι που κερδίσαν κάτι

από την κάθε συνάντηση χρησιμοποίησαν τον άλλον
που πήραν ό,τι χρειάζονταν για όποιον
πλήγωσαν που ένιωσαν κατακαμένοι για εκείνους που
δεν κατάλαβαν πως όλοι καίγονταν
για εκείνους που ποτέ δεν κοιμόντουσαν που πεθαίναν κάθε βράδυ
για εκείνους που είπαν πως θα σκότωναν γι’ αυτό για
όλους τους ένα δώρο ήμασταν νέοι είχαμε μόνο τα κορμιά μας Διαβάστε περισσότερα

6 ποιήματα, Jim Potts | μτφρ. Βασίλης Πανδής

pan

Χθόνια αύρα

Ο Ναός του Καρδακίου∙
Οι Νύμφες να χορεύουνε σε κύκλο
Κι ο γερο-Ποσειδώνας να στενάζει.

***

Σολωμός

Αντιλαμβάνομαι γιατί ο Σολωμός
Το έριξε στο πιοτό∙
Η θέα απ’ τα Μουράγια.

Ένα βαρέλι βερντέας.
Ένα φλασκί ουίσκυ
Για τα βόλτα.

Τον βοηθάει να ξεχάσει τη δίκη∙
Πως οι Βρετανοί
Εγίναν φίλοι του.

Σκαρώνει στίχους στο μυαλό του.
Σπανίως
Τους αποθέτει στο χαρτί.

Αφηρημένος φαίνεται
στη Σπιανάδα.
Είναι και πάλι πίσω στο λόφο του Στράνη. Διαβάστε περισσότερα