Μια Κυριακή πρωί | Γιάννης Σουλιώτης

m

«Ο Όμηρος είχε ένα σκύλο
Το ίδιο κι ο Οδυσσέας
Που γνώριζαν καλά
Την άδολη και σιωπηρή
Αγάπη»

Ήταν το πρώτο μας ταξίδι. Τ’ ονειρευόμουνα από καιρό. Πήγαιναν πολλά χρόνια από τότε που είχα πάει στο νησί. Η τελευταία φορά, αν θυμάμαι καλά, ήταν στο θάνατο της Αθανασίας. Μας είχε μεγαλώσει τον αδερφό μου κι εμένα. Είχαν προηγηθεί οι γονείς μας. Γι’ αυτό και δε μου ‘λεγε τίποτα να γυρίσω στα πάτρια εδάφη. Άλλωστε, παρόλο που είχα πολλούς συγγενείς εκεί, σπίτι δικό μου δεν είχα. Ένιωθα πραγματικά ορφανός κι η ορφάνια γίνεται βαριά κι ασήκωτη εκεί που τη γνώρισες και την έζησες.

Μια πρόσκληση από τον τοπικό σύλλογο των Γυναικών του νησιού για μια σειρά διαλέξεων, μ’ έκανε ν’ αναθεωρήσω τις απόψεις μου για τα συναισθήματά μου-άλλωστε, είχε σ’ αυτό βοηθήσει πολύ και το πέρασμα του καιρού. Αλήθεια, γιατί η πρώτη εντύπωση του ωραίου τοπίου, η ενός αγαπημένου προσώπου να μη μένει το ίδιο έντονη στη μνήμη και στην καρδιά, όπως στην αρχή;.. Άρωμα κολόνιας σ’ ένα μπουκάλι από καιρό ανοιγμένο… Διαβάστε περισσότερα