Γιώργος Σαράτσης | Πρόσφορο Χώμα

saratsis (2)

Η γραφή
ευθύνη φορτική
λες και μου χρωστά
ή της χρωστάω

Αργότερα
με κατάπιε η υπερβολή
ανάσα δεν πρόλαβα να πάρω –
Θέλω να πω
βαδίζω μες στο ακατανόητο
σπρώχνω το κεφάλι σε τρύπες
υπομένω μια ύπαρξη
φτιαγμένη για ασπόνδυλα

Ολόκληρος
μια αδιαθεσία

***

λίγα χιλιόμετρα μετά
η ίδια γεύση στο στόμα –
κοίταξα καλύτερα
μήπως υπήρχε κάτι να δω

προστατεύουμε
ό,τι είναι καταδικασμένο
να χαθεί

μας προστατεύει
η καταδίκη


* αποσπάσματα από την νέα ποιητική συλλογή, Πρόσφορο Χώμα, του Γιώργου Σαράτση, Εκδόσεις Στίξις, Σεπτέμβριος 2021 | ISBN: 9786185595043

Για την ποιητική συλλογή «Παρίσαινα» του Χρήστου Γραβάνη

gravanis

γράφει ο Γιώργος Σαράτσης

Ολιγοσέλιδη η πρώτη εκδοτική απόπειρα του Χρήστου Γραβάνη από τις εκδόσεις Θράκα που φέρει ως τίτλο την παραλία γυμνιστών Παρίσαινα του Πηλίου.

Στίχοι απλοί και σύντομοι, μεταφέρουν ικανοποιητικά τη δύναμη των στιγμών, παρά την ανελέητη μάχη με τον χρόνο. Παντού και πάντα ο χρόνος που άλλοτε μοιάζει να ακινητεί και άλλοτε παρέρχεται σαν ποτέ μην υπήρξε. Κι εγώ δεν θέλω το αύριο / ας μην έρθει ποτέ το αύριο.

Δέκα μόλις σελίδες για τον έρωτα, την σκληρότητα της αγάπης, τον φόβο της επικείμενης φθοράς, την ανεπάρκεια των αισθήσεων, την μνήμη και την λήθη. Και η γύμνια ως τόπος, ως τρόπος και ως κατάκτηση.

Εν ολίγοις, φυλακισμένοι στον κύκλο των εποχών, αναζητούμε τα αγέννητα παιδιά μας πότε στους στίχους πότε στον βραδινό ουρανό.

Ο Χρήστος Γραβάνης συστήνεται ποιητικά με μία παρολίγον σπουδή στην ανάγκη ταύτισης σώματος και μυαλού. Με την βεβαιότητα πως όλα κάποτε θα γίνουν ένα ξανά. Για να κλείσει με το επικούρειο δίστιχο: Η φύση είναι η απάντηση στο ψέμα, / όχι η αλήθεια.

Σωριαζόμαστε περήφανοι | Γιώργος Σαράτσης

All-focus

Τα καλοκαίρια
συμβαίνει να μην γνωρίζουμε
τον λόγο της επιστροφής

Κατηφορίζουμε
σταθμεύουμε στο πρόσκαιρο κάποιου ιδρώτα
σωριαζόμαστε περήφανοι

Τα καλοκαίρια
το σώμα γίνεται κορμί
οι έρωτες μεταλλάσσονται
σε ενοχλητικά έντομα

οι μνήμες
δεν είναι από παρελθόν
αλλά από μέλλον

Τα καλοκαίρια
δεν ανήκαν πότε
στους φυσικούς τους ιδιοκτήτες


Ιούνιος 2018

Πολιτισμός θανάτου | Γιώργος Σαράτσης

Ο πολιτισμός μας είναι πολιτισμός θανάτου. Μάλλον, πολιτισμός εξοικείωσης με τον επερχόμενο θάνατο. Αν πεθάνεις πριν πεθάνεις, δεν θα πεθάνεις όταν πεθάνεις.

Απ’ τα αρχαία μυστήρια έως το σήμερα, μία αδιάλειπτη τελετουργία εξοικείωσης με το τέλος. Είτε Προμηθέας, είτε Διόνυσος, είτε Άδωνις, είτε Χριστός – όλοι, ήρωες που ενσαρκώθηκαν το κοινό μας πάθος.

Μες στο άνθισμα του Απριλίου τιμούμε την εις Άδου κάθοδο. Γιατί η ζωή δεν κρύβει αντιφάσεις. Είναι την ίδια στιγμή ΚΑΙ θάνατος. Ζωή και θάνατος μαζί. Αδιάσπαστη ενότητα. Όπως η αλήθεια με το ψέμα. Η ηδονή με την οδύνη. Η αγάπη με το μίσος. Το μαζί με το μόνος. Το φως με το σκοτάδι.

Ένας γέροντας μου είπε κάποτε: κάθε φορά που είμαι χαρούμενος κι ενθουσιασμένος να επιτρέπω μια δέσμη δυστυχίας να εισέρχεται μέσα μου. Και κάθε φορά που το σκοτάδι με πετάει στα βαθειά, ν’ αφήνω μια χαραμάδα φωτός να μ’ αναστήσει.

Πριν χρόνια συνάντησα σε καφενείο της πόλης φίλο ποιητή από Κρήτη που έχει φύγει απ’ τη ζωή. Είπαμε τα νέα μας, καπνίσαμε μαζί ένα τσιγάρο. Πριν αποχαιρετιστούμε με ρωτά: «Να σου ρίξω και μια γρήγορη μαντινάδα;»

Και λέει με το τραγουδιστό του ιδίωμα: «Η αμαρτία στη ζωή ανάσταση σημαίνει / μονάχα που η σταύρωση είναι την επομένη».

Σαββάτο των ψυχών | Γιώργος Σαράτσης

Σώματα εκτεθειμένα στην κάψα του απογεύματος. Θυμάμαι νεαρό τουρίστα να περιπλανιέται ανυποψίαστος στο γρασίδι της Αρχαίας Αγοράς. Μυρωδιά ανθισμένου τίλιου.

Πήρα ν’ ανηφορίσω προς Προφήτη Ηλία κι από ’κει στους Δώδεκα Αποστόλους για τον εσπερινό. Παραταγμένα πιάτα με κόλλυβα, γυναίκες παλιές μ’ ένα χαρτί υπέρ αναπαύσεως στο χέρι με τα ονόματα των κεκοιμημένων. Ονόματα στη γενική. Σαν όλοι ν’ ανήκουν σε όλους. Ακόμα και το «μιμνήσκομαι» με γενική συντάσσεται. «Μνήσθητι Κύριε» σα να ’μαστε μόνο οι μνήμες μας. Σα να ’μαστε οι νεκροί μας.

Αργά το απόγευμα ένα άλλο σούρουπο. Θυμάμαι σιλουέτες ανθρώπων να χάνονται σ’ ένα γκρίζο ροζ πορτοκαλί που έφερε βροχή. Πάντων ων ουδείς εστίν ο μνημονεύων αυτούς. Και μύρισε γη και νοτισμένο χώμα. Μέχρι και η άσφαλτος ανέδιδε μυρωδιά σωμάτων. Όλα χαρισμένα στο τέλος.


[αναδημοσίευση από το ιστολόγιο: apotypoma.blogspot.com]