2 ποιήματα | Ελευθερία Θάνογλου

saratsis george

Εμείς που μένουμε χαμηλά
χαζεύουμε τον ουρανό.
Εσύ, Θεέ μου, που είσαι στον ουρανό
γιατί χαζεύεις στα χαμηλά;
Τι άλλο περιμένεις να δεις ακόμη;

Δες· γίναμε ένα με τους ίσκιους μας
σερνόμαστε σαν τα ερπετά
κουλουριαζόμαστε γύρω από το εγώ μας
και βγάζουμε τη διχαλωτή μας γλώσσα
πάνω στο νόημα της ζωής.

***

Τι περίεργο…
Χωρίς θάλασσα
τότε είναι που πνίγομαι.


[από την ποιητική συλλογή Οι πέντε εποχές του κόκκινου,
εκδόσεις Πικραμένος, 2017]