Biolamin | Θοδωρής Νταλούσης

trik

Ήταν οι καλές εποχές. Το αφεντικό έπινε κρασί πίσω απ’ το ταμείο. Ο Μιχάλης κούρδιζε το μπουζούκι προτείνοντας στον κιθαρίστα να αρχίσουν από σολ μινόρε. Και η ταβέρνα γέμιζε, τα γκαρσόνια έτρεχαν εδώ και εκεί με φορτωμένους δίσκους. Ο Μιχάλης έριχνε τις διπλοπενιές του και τραγουδούσε για την άπονη ζωή, το κάματο και τον άδικο ντουνιά σαν σε παλιά ελληνική ταινία. Ο κιθαρίστας δίπλα του, άπειρος, ακολουθούσε με δυσκολία. Σε κάθε λάθος ακόρντο έπεφτε πάνω του η αυστηρή ματιά του Μιχάλη. Ευτυχώς, οι πελάτες μασούσαν τα παϊδάκια και το αφεντικό γλυκοκοιτούσε τη λαντζιέρα. Κανείς δεν πρόσεχε το φάλτσο ντουέτο. Διαβάστε περισσότερα

Κολάζ | Θοδωρής Νταλούσης

saratsisg

Συνήθιζαν να απλώνουν στο τραπέζι τις φωτογραφίες από τα ταξίδια τους, τοποθετούσαν στη σειρά σπασμένες εικόνες, πορτραίτα από τοπία μακρινά. Ξεπρόβαλαν παραθαλάσσια χωριά, κυματοθραύστες και κολπίσκοι, ένα πολύχρωμο παζλ αναπαραστάσεων που κρατούσε ζωντανές τις αναμνήσεις τους. Όπως τότε, έτσι και τώρα, οι φωτογραφίες διαδέχονται η μια την άλλη. Το αρχαιολογικό μουσείο, ο μικροπωλητής, το τρακαρισμένο ταξί. Κοιτούν την επόμενη καθώς τα σακίδια παραμένουν εδώ και χρόνια στοιβαγμένα στο πάνω ντουλάπι μαζί με τα υποστρώματα. Να και η μεθεπόμενη, πέφτει στην άχρωμη επιφάνεια του τραπεζιού, φωτογραφημένα αεροπορικά εισιτήρια για Στοκχόλμη δίχως επιστροφή. Μα τώρα βρίσκονται εδώ, στην κουζίνα του σπιτιού τους και σ’ αυτό το τραπέζι με τις σκόρπιες φωτογραφίες. Διαβάστε περισσότερα

Επαγωγή | Θοδωρής Νταλούσης

sardal

Ξέρω πως θα ‘ρθεις μια μέρα για να μου χαρίσεις τα πάντα.

Και θα επουλώνεις τις πληγές μου, θα διασκεδάζεις την ανία μου, θα πετάς τα αποτσίγαρα, θα πλένεις τα σεντόνια, θα γελάς με τις παραξενιές μου, θα γοητεύεσαι από τα ευφυολογήματά μου.

Και η αγάπη θα ρεμβάζει στο κρεβάτι.

Ξέρω πως θα ‘ρθεις μια μέρα. Και έχοντας χαρίσει τα πάντα, Διαβάστε περισσότερα

Εκκίνηση | Θοδωρής Νταλούσης

dal

Πολλά τα χρόνια στο σκοτάδι. Ένιωθαν τη σόλα να τους πιέζει, να τους βυθίζει στη λάσπη. Καμιά φορά αντάμωναν τα πληγιασμένα χείλη τους ψιθυρίζοντας «πονάω» σε εκπομπές κρυφών μηνυμάτων. Και όποτε η σόλα πίεζε παραπάνω τα κεφάλια, τα χέρια τινάζονταν αδέσποτα και κλωθογύριζαν στα τυφλά ώσπου ξανάπεφταν στο βούρκο.

Αμέτρητα τα χρόνια στο σκοτάδι. Ψηλάφιζαν τη σόλα που τους κρατούσε στον πάτο. Καμιά φορά αντάμωναν τα ματωμένα χείλη τους ψιθυρίζοντας «δεν πάει άλλο» σε εκπομπές συνωμοτικών μηνυμάτων. Και όταν η αρβύλα (αυτό υπέθεσαν πως είναι) κλωτσούσε τα κεφάλια, τα χέρια τινάζονταν αδέσποτα και άδραχναν τη σάρκα. Τότε η αρβύλα κλωτσούσε ξανά και ξανά, μέχρι που τα χέρια ξανάπεφταν λιγοθύμα στο βούρκο. Στα νύχια παρέμενε η πέτσα του εχθρού – ένδειξη ελπίδας στο σκοτάδι. Διαβάστε περισσότερα

Κλειστό σχήμα | Θοδωρής Νταλούσης

saratsis2

Ό,τι ζήσαμε είναι πια ένα κλειστό σχήμα, λέει το τραγούδι. Σχεδόν χειροπιαστό, τολμώ να προσθέσω. Κάτι σαν κύβος του Ρούμπικ. Το περιεργάζεσαι στα δάχτυλά σου, το συστρέφεις εναλλάσσοντας τις όψεις. Μπορείς, αν θέλεις, να δώσεις περισσότερες ερμηνείες, να αποκαλύψεις άλλες εκφάνσεις του σχήματος και να το ανανεώσεις, να ποιήσεις τόσα παράλληλα σχήματα μέσα από το αρχέτυπο, το ένα και κλειστό σχήμα.

Ό,τι περιεργαζόμαστε είναι ένα ανοιχτό σχήμα. Ο ανήσυχος έφηβος μαθαίνει τα πρώτα ακόρντα στην κιθάρα που μόλις αγόρασε. Γράφει και δυο στιχάκια για τη χθεσινή ερωτική απογοήτευση. Τώρα η φιλοδοξία ανοίγει νέους δρόμους. Αδημονεί να πάρει το τρένο για την Πρωτεύουσα, να τραγουδήσει τους στίχους του στις καλύτερες μπουάτ, να εκτεθεί και να ξορκίσει το παρελθόν.

Ό,τι κινείται είναι ένα ανοιχτό σχήμα. Οι ράγες περνούν πάνω από βραχώδη φαράγγια για να τσουλήσει το τρένο που θα κουβαλά μαζί του όλους τους ραδιοφωνικούς σταθμούς και τις μπουάτ της Πρωτεύουσας. Θα στηθεί ολόκληρο όνειρο εκεί – ο έφηβος φορτώνει τα μπαγκάζια του. Και όσο το όνειρο εξελίσσεται, θα δημιουργεί ανοικτά σχήματα. Διαβάστε περισσότερα