Εσχάτη μνήμη παρηγορητική | Μαρία Δούμπα

kol

Δυο τρεις χρονιές όλες κι όλες είχα το προνόμιο. Κοριτσάκι 9-11 ετών. Η νάνα μου η Ika (Velika), παράγγελνε στη μάνα μου να με στείλει πρωί το Ψυχοσάββατο των Απόκρεω, για να μοιράσω τα «πιάτα». Ντυμένη, νιμμένη, χτενισμένη, λοιπόν, έτρεχα στην ανηφοριά-sokak –που είχε τόσες πέτρες και πετρούλες σαν φυσικό λιθόστρωτο σχεδόν– για να αναλάβω το καθήκον, να μεθέξω στην τελετουργία δηλαδή.

Η νάνα-Ika, ψηλή, σοβαρή ιερουργούσε στην κουζίνα της. Τα είχε όλα σχεδόν έτοιμα αγιασμένα από τα χεράκια της – θα είχε ξυπνήσει αχάραγα. Όλα σπιτικά, μοσχοβολιστά, φτιαγμένα με τα αμόλυντα τότε αγαθά της οικιακής οικονομίας. Κάθε «πιάτο» ανακαλούσε τις ψυχές με: ένα κομμάτι φρεσκοψημένη «πουγκάτσια»* ή πούπκα**, ένα κομμάτι τυρί φέτα, λίγες ελιές, ένα κομμάτι λαχταριστή τυρόπιτα κι ένα κομμάτι άλλη πίτα (σπανακόπιτα ή πίτα με λάχανο ράσουλ κλπ). Κι αυτό που κυρίως με εντυπωσίαζε: δυο βραστά αυγά βαμμένα με κρεμμυδόφλουδες, γλυκό καφεκόκκινο χρώμα και γεύση σαν ελαφρά καπνιστή. Γλυκό οπωσδήποτε πούπκα μπλάγκα*** ή ρεβανί, δεν τα ξέρανε τα κέικ οι γιαγιάδες μας. Διαβάστε περισσότερα

BDIN XIV, Ivan Khristov | μτφρ. Μαρία Δούμπα

douma

Στον Τζον Λένον

«Πού πάμε, παίδες;»
«Στην κορυφή, Τζόνυ!»
«Και πού ’ν’ αυτή, παίδες;»
«Από το πολύ ψηλά-λίγο
πιο πάνω !»
(δημοτικό τραγούδι του Bdin*)

Κάθε μέρα
καθώς κατεβαίνω από το τραμ
στη γειτονιά των απελπισμένων
που διόλου τυχαία ονομάστηκε «Ελπίδα»,
συναντώ τον Τζον Λένον:
Καλημέρα, Τζόνυ!
Καλημέρα, κύριε!
Πώς είσαι, Τζόνυ;
Καλά, ευχαριστώ, κύριε !
Πάντα μ’ αυτό το χλωμό αγγλικό πρόσωπο,
πάντα μ’ αυτά τα γυαλιά και τα μαλλιά –
ο Τζον Λένον στην «Ελπίδα» ζει
και ποδήλατα πουλάει. Διαβάστε περισσότερα

Παραβιασμένη θέα (Видиков прелом ), Mitko Gogov (Митко Гогов) | μτφρ. Μαρία Δούμπα

mantani

(πες μου, μήπως κατά τύχη τις φυλάς τις σχισμένες σελίδες
απ’ τα αγαπημένα βιβλία;)

όνομα ήταν ή περί πράγματος κατάσταση…

τα ξανασχεδιάζω αργά
τα ξεθωριασμένα τατουάζ
τα απ’ τη μέσα μεριά του δέρματος
κρυμμένα.

αγάπες τσακισμένες ή ιερογλυφικά
από περασμένες ζωές,
προτού την καταιγίδα με πονούν,
τα οστά μου κάνουν να στριφογυρίζουν
βροχή σαν να προαναγγέλλουν
από ουρανό γαλήνιο. Διαβάστε περισσότερα

Ο Δράκος (Dragoi, Змеј), Fahredin Šehu | μτφρ. Μαρία Δούμπα

md

Δράκος ήταν τ’ όνομά του ώσπου χάθηκε
ύστερ’ απ’ του πατέρα του την περιέργεια
που τον σκότωσε
με το κρυφοκοίταγμά του το ματωμένο

Συνήθιζε να ξυπνάει
το πρωί και ν’ ακούει
το τραγούδι του πετεινού από
τη μακρινή Σκόδρα
στην Αλβανία κι
όταν ο πετεινός τελείωνε πήγαιν’ αυτός
στης μάνας του την αγκαλιά
και της έλεγε πόσους κακούς ανθρώπους
θανάτωσε με το κοντάρι
το φτιαγμένο από της φουντουκιάς το ξύλο Διαβάστε περισσότερα

Ινδικό μπλε φθινόπωρο, Gorana Mitrovich | μτφρ. Μαρία Δούμπα

saratsis_olympus

Ονειρεύομαι
μέσ’ απ’ ένα ινδικό μπλε* φθινόπωρο εντός μου
μ’ ηλιόλουστο βλέμμα ανάμεσα στα φρύδια
κι ένα κομματάκι φεγγάρι κάτω απ’ τη γλώσσα
εσωτερικά για να λάμπει
ανήσυχη συνείδηση χτυπάει τατουάζ στα τείχη του τα
μπλε φύλλα
θα τα σκεπάσουν χιόνια
μέχρι μια πορφυρή άνοιξη
μπλε φύλλα
απαλά, από την ύπαρξή μου ξεσχισμένα
-να τ’ αφήσω να βολτάρουν-
ονειρεύομαι
μ’ ομίχλη στα μαλλιά
κι έλεος στα μάτια
τ’ αεράκι μου αφήνει
ύποπτο φιλί στον αριστερό ώμο
σαν της μοναξιάς υπενθύμιση

*απόχρωση του μπλε Διαβάστε περισσότερα