Ινδικό μπλε φθινόπωρο, Gorana Mitrovich | μτφρ. Μαρία Δούμπα

saratsis_olympus

Ονειρεύομαι
μέσ’ απ’ ένα ινδικό μπλε* φθινόπωρο εντός μου
μ’ ηλιόλουστο βλέμμα ανάμεσα στα φρύδια
κι ένα κομματάκι φεγγάρι κάτω απ’ τη γλώσσα
εσωτερικά για να λάμπει
ανήσυχη συνείδηση χτυπάει τατουάζ στα τείχη του τα
μπλε φύλλα
θα τα σκεπάσουν χιόνια
μέχρι μια πορφυρή άνοιξη
μπλε φύλλα
απαλά, από την ύπαρξή μου ξεσχισμένα
-να τ’ αφήσω να βολτάρουν-
ονειρεύομαι
μ’ ομίχλη στα μαλλιά
κι έλεος στα μάτια
τ’ αεράκι μου αφήνει
ύποπτο φιλί στον αριστερό ώμο
σαν της μοναξιάς υπενθύμιση

*απόχρωση του μπλε Read more

Advertisements

Άτιτλο, Σωτήρης Παστάκας | μτφρ. από αγγλική Mitko Gogov

saratsis (3)

Сотириус Пастакас
(Грција)

Редица за храна
Ја поставив масата за еден.
За мене. Го вклучив тевето.
Седнав. За да се спаси капитализмот
потребно е да се жртвува секој од нас.
Телефонот заѕвони. Ти праша
дали може да дојдеш.
Можеш. Го исклучив тевето.
Станав. Капитализмот
крвари и умира. Реков.
Го сменив чаршавот.
Ја поставив масата за двајца.

***

Έστρωσα το τραπέζι για έναν.
Για μένα. Άναψα την τιβί.
Κάθισα. Για να σωθεί ο καπιταλισμός
απαιτούνται θυσίες απ’ όλους μας.
Χτύπησε το τηλέφωνο. Ρωτούσες
αν μπορούσες να περάσεις.
Μπορούσες. Έσβησα την τιβί.
Σηκώθηκα. Ο καπιταλισμός
αιμορραγεί και πεθαίνει. Είπα.
Άλλαξα τραπεζομάντιλο.
Έστρωσα το τραπέζι για δύο.

2 ποιήματα, Γιώργος Σαράτσης | μτφρ. Χριστίνα Χαγιάρη

έτσι

Alors Olympos m’a “défendu”

à Nick. Vrettakos

Alors Olympos m’a défendu
et j’avais des conifères sur le toit
asphalte renversé
sous la bande de roulement
et grands chatons royaux
insectes sauvages
de la terre avec chair et sang

Pigment du corps
lune prête à prendre position ―
Rien n’est par peur
seul silence comme une mère
qui attend inutilement
son fils

Nous reviendrons et ce sera final

***

Έτσι μου στάθηκε ο Όλυμπος

στον Νικ. Βρεττάκο

Έτσι μου στάθηκε ο Όλυμπος
και είχα κωνοφόρα για στέγη
άσφαλτο χυμένη
κάτω απ’ το πέλμα
και από ψηλά βασιλικά γεράκια
άγρια έντομα
μιας γης με σάρκα κι αίμα

Παγανισμός το σώμα
φεγγάρι έτοιμο να πάρει θέση ―
Τίποτα δεν είναι για φόβο
μόνο η σιωπή σαν μάνα
που περιμένει ανώφελα
τον γιο της

Θα επιστρέψουμε κάποτε
και θα ’ναι οριστικό Read more

Ανθρώπινο έλεος (Човешка милост), Aksinia Mihaylova | μτφρ. Μαρία Δούμπα

md

Τώρα, που όλοι οι φράχτες
εντός μας
γκρεμίστηκαν καταγής
και με μερικούς τοίχους λιγότερο
στις ψυχές
είδαμε πώς πλησιάζει
ο ουρανός,

τώρα, που καρφώσαμε
και την τελευταία σπασμένη σανίδα
πάνω στη σκάλα,
που από μιαν άλλη ζωή
μεταφέραμε,
και τίποτε πια δεν μας χωρίζει
από τους κήπους του Θεού, Read more

Μαρικάνα | Αριστείδης Σήτας

saratsis (3)

[* Το ποίημα γράφτηκε δύο εβδομάδες μετά τη σφαγή στη Μαρικάνα και αφού ο ποιητής είδε το γλυπτό «Ο Μεταλλωρύχος» του Pitika Ntuli με την πράσινη κυματοειδή σιδερένια κουβέρτα. Στις 16 Αυγούστου του 2012 κατά τη διάρκεια μιας απεργίας από τους εργαζόμενους σε ορυχείο πλατίνας στη Marikana, βόρειο-δυτικά του Γιοχάνεσμπουργκ, η αστυνομία σκότωσε εν ψυχρώ 34 μεταλλωρύχους και τραυμάτισε πέρα από 70 άλλους. Πρόκειται για τη χειρότερη αστυνομική βία στη Νότια Αφρική από το τέλος του απαρτχάιντ] [i]


Κλείνουνε οι ψηφιακές εικόνες,
μας κούρασαν οι οθόνες.
Με σφαλισμένα τα τουφέκια τους
μετά την τρίτη μπύρα
πέφτουνε στο κρεβάτι οι πολισμάνοι.
Ήσυχη η νύχτα, το μεταλλείο κλειστό.
Μοναδικό τραγούδι αυτό του ανέμου
καθώς ορμάει στο συρματόπλεγμα .
Κλειστά τ’ αυτιά μας στο προγονικό
κτύπημα του ταμπούρλου
Στη Μαρικάνα έχει πεθάνει, λες,
η ανθρωπότητα
Το τι είπε ποιος σε ποιόν, ασήμαντη είναι λεπτομέρεια. Read more