Στον Ηλία Πετρόπουλο | Νίκος Καρούζος

ftxin

1. Νά μήν εἰρηνεύεις ἀνώφελα.
2. Νά μήν πολεμᾶς ἐπίσης ἀνώφελα.
3. Ν’ ἀγαπᾶς τόν ἥλιο, μά ὄχι σάν θεότητα.
4. Ν’ ἀποστρέφεσαι τή σελήνη σάν ἔδαφος.
5. Νά πηγαίνεις καμιά φορά στήν ἐκκλησία, δέ χάνεις τίποτα.
6. Νά θυμᾶσαι λιγάκι τό θάνατο, μά ὄχι σάν θάνατο.
7. Νά βλέπεις τή ματαιότητα καί τῆς ἰδέας τῆς ματαιότητας.
8. Νά λές ἕλληνας καί νά νιώθεις ἄλλην ὀμορφιά, νά μή νιώθεις ἑλληνικότητα.
9. Νά γράφεις ἀγαπώντας τό ἄγραφο.
10. Νά στοχάζεσαι πέρ’ ἀπ’ τούς στοχασμούς σου.
11. Νά μήν ξεχνᾶς τήν ὕπαρξη τοῦ Ἀνύπαρχτου.
12. Νά τά διαβάζεις κάθε μέρα τοῦτα.

Νίκος Καρούζος, 21.12.71


Γραμμένο ἀπό τόν Ἠλία Πετρόπουλο στίς 31/8/1994.
Δημοσιευμένο στήν Ἐλευθεροτυπία στίς 19/12/1994.

2 ποιήματα | Νίκος Καρούζος

ftxin

Διάλογος πρῶτος

Σά νά μήν ὑπήρξαμε ποτέ
κι ὅμως πονέσαμε ἀπ᾿ τά βάθη.
Οὔτε πού μᾶς δόθηκε μία ἐξήγηση
γιά τό ἄρωμα τῶν λουλουδιῶν τουλάχιστον.
Ἡ ἄλλη μισή μας ἡλικία θά περάσει
χαρτοπαίζοντας μέ τό θάνατο στά ψέματα.
Καί λέγαμε πώς δέν ἔχει καιρό ἡ ἀγάπη
νά φανερωθεῖ ὁλόκληρη.
Μία μουσική
ἄξια τῶν συγκινήσεών μας
δέν ἀκούσαμε.
Βρεθήκαμε σ᾿ ἕνα διάλειμμα τοῦ κόσμου
ὁ σῴζων ἑαυτόν σωθήτω.
Θά σωθοῦμε ἀπό μία γλυκύτητα
στεφανωμένη μέ ἀγκάθια.
Χαίρετε ἄνθη σιωπηλά
μέ τῶν καλύκων τήν περισυλλογή
ὁ τρόμος ἐκλεπτύνεται στήν καρδιά σας.
Ἐνδότερα ὁ Κύριος λειτουργεῖ
ἐνδότερα ὑπάρχουμε μαζί σας.
Δέν ἔχει ἡ ἁπαλή ψυχή βραχώδη πάθη
καί πάντα λέει τό τραγούδι τῆς ὑπομονῆς.
Ὢ θά γυρίσουμε στήν ὀμορφία
μία μέρα…
Μέ τή θυσία τοῦ γύρω φαινομένου
θά ἀνακαταλάβει, ἡ ψυχή τή μοναξιά της.

***

Ἡ νύχτα με συμφέρει

Πράγματι ἡ νύχτα με συμφέρει.
Πρῶτα-πρῶτα ἐλαττώνει τις φιλοδοξίες· ὕστερα
διορθώνει τις σκέψεις· ἔπειτα
συμμαζώνει τη θλίψη και την κάνει ὑποφερτότερη
τη σιωπή με σέβας ἀνατέμνει·
ἐξαίρει τήν ὄσφρηση μά προπάντων ἡ νύχτα περιζώνει.

Όλα της ζωής ανήκουν στον θάνατο | Νίκος Καρούζος

ftxin

Η αλήθεια είναι ότι ο θάνατος είναι πολύ ζόρικο πράγμα. Να το πω μ’ αυτή τη λαϊκή και εξορκιστική λέξη. Ζόρικο. Και επιπλέον είναι και η αναγωγή των πάντων εκεί… Παρντόν, αναιρείται η έκφραση. Και επιπλέον εκεί γίνεται και η αναγωγή των πάντων. Όλα της ζωής ανήκουν στον θάνατο. Πως να το κάνουμε; Κατά συνέπεια είναι ένα γεγονός που θα συμβεί σε όλους μας, και με απασχολεί, πρέπει να ομολογήσω, πάρα πολύ και σχεδόν ολάκερη τη ζωή μου μ’ απασχόλησε. Και βέβαια είναι και μέσα στην ποίησή μου συνέχεια ο θάνατος. Αν είχα αγιάσει θα είχα τελειώσει με τον θάνατο. Αλλά εκείνοι που αγιάζουν είναι ελάχιστοι και δεν τους ξέρει κανείς. Εγώ είμαι στη κοινωνία, στις αδυναμίες, στις επιθυμίες, στις ορέξεις, και ο θάνατος βιωματικά θα ’λεγα με λιανίζει.

[απόσπασμα συνέντευξης στο Βασίλη Καββαθά,
“Ο ποιητής είναι θυσιασμένος εδώ στην Ελλάδα”,
περ. Ταχυδρόμος, τευχ. 25, 22 Ιουν. 1989]