Ποιήματα | Νίκος Μπατσικανής

batsikanis

Επιλογή

Στη ζωή μου
κράτησα
πια
τ’ απαραίτητα·
την ευχή της μάνας
μια σπίθα φως

και την πένα μου.

***

Αναμνήσεις

Τι ονειρεύτηκα
λέτε;
Τότε
που ήμασταν άνθρωποι
ακόμα.

***

Τιμή

Θα πουλήσω ακριβά το τομάρι μου
γιατί είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχω.

Την ψυχή μου
την ξόδεψα σ’ ανεκλήρωτους έρωτες.

***

Πλεονεξία

Έκανα πολλά όνειρα
κι αυτά μ’ εκδικήθηκαν.

***

Ζουλού

Όλο να κόβουν
από ’να κομμάτι σου
κι όμως
να μη χορταίνουν.


[επιλογή ποιημάτων και αφορισμών
από την συλλογή Ερημιά, εκδόσεις Βεργίνα, 2020]

Για την συλλογή “Ερημιά” του Νίκου Μπατσικανή

saratsis

Μοναχικοί μονόλογοι, σαν προσευχή, η νέα ποιητική συλλογή του Νίκου Μπατσικανή με τίτλο Ερημιά από τις εκδόσεις Βεργίνα.

Ποιήματα απόρροια κάποιας απόγνωσης και αφοπλιστικά ολιγόστιχα που καταθέτουν μια εμπειρία συγκεκριμένη.

Στίχοι όπου χωρούν οι εποχές μιας ζωής, κυρίως η άνοιξη και το καλοκαίρι και μια αγάπη που πάντα αργεί ή το πιο συχνά, σε αφήνει μόνο σε μία οδυνηρή αναμονή.

Ξεχώρισα τα σύντομα Επιλογή (σ. 9), Δέσμευση (σ. 10), Αξιοπρέπεια (σ. 33), Τιμή (σ. 34), Πλεονεξία (σ. 40), Προφητεία (σ. 43) και Ξεπεσμός (σ. 63). Κι επέτρεψα να με τσακίσουν οι στίχοι: Όλο να κόβουν / από ’να κομμάτι σου / κι όμως / να μη χορταίνουν.

Αντίκρισα τον έρωτα με δρεπάνι στο χέρι και μια ξεθυμασμένη μαγκιά να σέρνεται στο πάτωμα, αφού κάποτε ξεδιψούμε με αίμα αντί με νερό. Αντίκρισα τον Λόρκα και την Αλόννησο και ένιωσα πώς μια παρουσία απαλείφει κάπως την ερημιά της πόλης.

Ο πυρήνας της συλλογής, ένα αιχμηρό σημείο ειλικρίνειας: «γερνάω καλά». Μαζί με ένα αναπάντητο ερώτημα: πού σταυρώνονται οι απόκληροι της αγάπης;

Διαπιστώσεις για τον εκτροχιασμένο μας καιρό και μια πραγματικότητα που μετοίκισε σε οθόνες και μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Εν ολίγοις, τίμια ποιήματα από μία τίμια φωνή.

Σε περιμένει πολύς δρόμος. / Ανηφορικό, κακοτράχαλο / κι έρημο μονοπάτι∙ / σ’ το λέω.


Γιώργος Σαράτσης
Ελασσόνα, 31 Δεκεμβρίου 2020

Ποιήματα | Νίκος Μπατσικανής

trikoupi

Διαπίστωση

Γερνάω καλά·
με τ’ αυλάκια του χρόνου
πάνω μου.
Πολλές οι πληγές.
Να, αυτή εδώ είναι δική σου·
μεγάλη
σαν το μαχαίρι σου.

***

Ρόδο αμάραντο

Όταν εσύ χαθείς
μέσα στο θάμπος της νυχτιάς
κόκκινο τριαντάφυλλο
στο στήθος μου
θ’ ανοίξει
‒λαβωματιάς ανθός
που στο ρυάκι της πληγής
θα πίνει
να δροσίζεται
αντί νερό, το αίμα. Διαβάστε περισσότερα