Τσιγγάνικο από τη Βουλγαρία | Θεόδωρος Μπασιάκος

μπασιάκος

αφιερωμένο εξαιρετικά στα παιδιά απ’ τα «Φτερά Χήνας»
και το εκλεκτό αναγνωστικό κοινό του μαγαζιού

Φέτος, στη Μαύρη Θάλασσα
μας κάλεσαν στο καφέ «Ο γλάρος».
Παίζαμε οληνύχτα ώς τα ξημερώματα
το κύμα έσκαγε στα βράχια.
Μάγκες, τις βαλίτζες σας και βουρ για τη Μαύρη Θάλασσα
Ποιος νοιάζεται για την τιμή του δολλάριου, αν πέφτει, αν ανεβαίνει;
Στη Μαύρη Θάλασσα, θα το κάψουμε!
μικρή είν’ η ζωή.
Μέχρι να πεις χαμομήλι
κιόλας πέταξε και πάει.


[ 14 Νοεμβρίου 2015 ]

Ισορροπία με τον καθρέφτη | Γιάννης Παπαθεοδώρου

kefalas

Είναι η ώρα τώρα
να περάσεις το τείχος
της παλιάς κορνίζας
ν’ ανακαλύψεις του ασημιού το σώμα
που κρύβεται πίσω
διακριτικά.
Άγγιξέ τον,
να νιώσεις
τον εαυτό σου.
Ταξίδεψε στο βαθύ του ράγισμα,
να ψάξεις την πληγή του.
Δοκίμασε τη σκόνη
στα δάχτυλα
και γράψε πάνω του
τις βαθιές σου επιθυμίες.
Σπάσε το καρφί
που τον κρατάει
και στάσου στο ύψος του.
Ίσος προς ίσο!
Τώρα πρωταγωνιστείς
στο φόντο του.
Μη διστάζεις
είσαι συ
και τον κάνεις αληθινό.
Μίλησέ του
διάλογος γίνεται
και εξομολόγηση.
Σκύψε το κεφάλι
στην εικόνα του.
Κόκκινος ο πόνος
απ’ τα τραύματα.
Πληγή τής ψυχής.
Άφησε τις σκέψεις σου
να πετάξουν
απ’ το αέτωμα.
Θα σου μιλήσει.
Όταν σωπαίνεις
μιμείσαι τον θάνατο.
Άγγιξε τον
το φιλί δεν είναι ντροπή,
όταν το υγραίνει
το δάκρυ.
Ο χαμένος χρόνος
σημείωμα
κολλημένο πάνω του,
μια εκκρεμότητα
ξεχασμένη
κι ο έρωτας
με ξίφος φονικό
εκπαιδεύεται
να μην αστοχήσει πάλι.

Όταν δε θέλεις ν’ αλλάξεις πορεία,
τι να την κάνεις την πυξίδα;


*από την συλλογή Ανάλεκτα, εκδ. Φίλντισι, Αθήνα 2019

φωτογραφία: Πάνος Κεφαλάς

Ακούγοντας νοερά το ομότιτλο τραγούδι | Χριστίνα Παλάντζα

saratsis

Υπάρχουν τόσα τρανταχτά γεγονότα, τόσες τρανταχτές καταστάσεις εκεί έξω.
Θα έπρεπε να τρέχουν χείμαρροι από το στόμα μου.
Μα απλώς διαταράσσουν την όραση και τη δρασκελιά μου.
Το παρελθόν το παρόν και το μέλλον μαγειρεύονται μαζί ως να καούν.

Ρίχνω τα μαλλιά μου μπροστά.
Μειδιάζω άβολα και τάχα υπεροπτικά.
Δε μιλάω δε μιλάω.
Ανοίγω το στόμα μου και το μετανιώνω.
Περιμένω εκνευρισμένα το λεωφορείο.
Σε μια άλλη ζωή.
Μα γιατί να μην μπορώ να πάω στο θέατρο…

Έχω χάσει επεισόδια;
Είμαι εκτός σύνδεσης;

Ο λόγος είναι ασταθής και εύθραυστος.
Κάποτε είχε ρίζες.
Αγνές ρίζες.
Δεν έπεσε σε παγίδες,
αλλά μπήκε σε ένα υπερβολικά ίσιο αυλάκι,
δέχτηκε ότι πρέπει να περάσει κι από κανένα χωράφι.
Έκανε την ευτυχία τόσο ασταθή και εύθραυστη, μα την έντυσε με ατσάλινα ρούχα,
παρέδωσε τα όπλα της, κι ας μοιάζαν παιδικά παιχνίδια για να σταματάει η γκρίνια.
Πιθανώς να δεχτεί να καταλήξει στο πουθενά, σαν μουτζούρα απότομη, τσαλακωμένο χαρτί, σαν βεβιασμένο τέλος ανούσιας ταινίας.

Πρόσφορο χώμα | Γιώργος Σαράτσης

saratsis

Θέλησα να βαδίσω με τα χέρια
και βρέθηκα να σέρνομαι
με το κεφάλι.
Ούτε ρούχα φορούσα
ούτε δέρμα.
Όσα είχα να πω για την Ελλάδα
τα είπα.
Μένει τώρα να συντάξω
επικήδειο
και να βρω πρόσφορο χώμα
να την κηδέψω.

Προσκαλώ φαντάσματα
κι έρχονται οσμές από χρόνια
που δεν έζησα.
Χρειαζόμουν τροφή, νερό
και στέγη
κι ας μην είχα κάτι να στεγάσω.

Τώρα, μπορώ να καταλάβω
γιατί πονούσα
κάθε που άκουγα την βροχή να πλησιάζει.
Υπήρξα έτοιμος για δάκρυ
κι αναχώρηση.
Ποτέ όμως δεν έκλαψα
ποτέ δεν αναχώρησα ―
Και ’δω που τα λέμε,
να πάω πού;

Κι ας είχα λόγους πολλούς
να κλάψω

3 ποιήματα | Μάνος Αποστολίδης

All-focus

Τέλος

Θα παραδοθώ
δεν θέλω τίποτα
Θα αφήσω τα πάντα να φυτρώσουν στο μικρό μου δωμάτιο
μέχρι να πεθάνουν
Θα αφήσω τα μαλλιά μου μακριά, θα μοιάζουνε ρίζες
Θα διαλέξω ύμνο για την κηδεία μου
να μιλά για μία μοναδική αγάπη
στο φέρετρό μου τρία χρώματα
και πέντε φτερά
Θα τριγυρνώ γυμνός σε θάλασσες
κι αν με ρωτήσουν τα στοιχεία μου θα πω
οι γονείς μου λέγονταν Υάκινθος και Μαργαρίτα
Θα ξεχάσω ταυτότητα, τραπεζικό λογαριασμό, και φύλο
Είμαι γιος της φύσης, θα λέω μόνο
μιας φύσης που τέλειωσε

***

Σφάχτης

Έχω έναν βαθύ πόνο
με πιάνει τις μέρες που φοβάμαι
μια τρύπα στο κέντρο της πλάτης

Η καρδιά μου παραιτείται
ή τα φτερά προσπαθούνε να βγουν

***

Ψηφιακό φίλτρο

Τα άκρα μας διαπλέκονται
Στα κενά και στις συνάψεις
χωράνε κι άλλα άκρα
Αστερισμοί και ρούνοι
ξόρκια και μάγισσες
Στην πύρινη σανίδα γελάμε μόνοι

Θα γίνουμε λέξεις

Θα γίνουμε ιστορίες για παιδιά, για μεγάλους
Θα γίνουμε βάλσαμο
Δάκρυα και δηλητήριο
σε ψηφιακό φίλτρο
Θα γίνουμε ο χρόνος που τελειώνει
Θα γίνουμε άπειρο