Απεγκλωβίζομαι | Σωτηρία Ιωαννίδου

ioan

Απεγκλωβίζομαι από ό,τι λαχταρώ. Κοιτάζω τον ουρανό και γίνομαι ένα με το μπλε του. Και τα βράδια πάλι, αυτόν μόνο ποθώ. Να γίνομαι η ερωμένη του ανάμεσα στα αστέρια.

Απεγκλωβίζομαι από ό,τι λαχταρώ. Θαυμάζω μονάχα τα φύλλα των δέντρων. Πώς ταπεινώνονται κάθε φθινόπωρο και μένουν χωρίς εγωισμό. Και πώς την άνοιξη από το φως καινούργια βγαίνουν πάλι.

Απεγκλωβίζομαι από ό,τι λαχταρώ. Φοράω το άρωμα της θάλασσας στο βλέμμα. Ψέλνω μαζί της έναν εύθυμο σκοπό. Να ξορκίσω θέλω, την μελαγχολία. Διαβάστε περισσότερα

Ακόμη δεν γεννήθηκα | Σωτηρία Ιωαννίδου

ioanidou

Ακόμη δεν γεννήθηκα. Μη κοιτάς που σου μιλώ. Δεν είμαι εγώ. Είναι η αντανάκλαση μου… Η αδύναμη σκιά μου. Μα η γνώση θα την νικήσει μια μέρα… και όταν το κάνει, τότε θα έχω γεννηθεί. Θα λέγομαι Άνθρωπος. Θα ορίζω τα συναισθήματα μου. Θα είμαι εγώ η Αγάπη, θα είμαι εγώ το Φως…

Ακόμη δεν γεννήθηκα στον κόσμο τούτο. Περπατώ, μιλώ, αναπνέω, μα δεν είμαι εγώ. Όνειροκυνηγός είμαι. Ψάχνω τον ήλιο μου με το σκοτάδι να τον συμφιλιώσω. Για να γεννηθώ. Να αλλάξω φορεσιά. Να μην ξαπλώσω πια στο χιόνι. Μόνο στο χορτάρι που βγάζει η γη με τόση αγάπη.

Γι’ αυτό μη μου θυμώνεις. Δεν είμαι εγώ σου λέω…

Εγώ δεν γεννήθηκα ακόμη…