Το πριν και το μετά του κόσμου | Χρήστος Τουμανίδης

toumanidis.jpg

Η Αραπίτσα

Πάνω από ετούτα τα νερά,
φτερούγισε ο έρωτας
και η νεότητά μου.

Μαύρα νερά μιας Κυριακής,
που άφριζαν μπροστά μου.
Ψηλά, η ξύλινη γέφυρα, να τρέμει,
-έτσι όπως έτρεμε της Άρτας το Γεφύρι-.

Ανάμεσα σε θρύλους έσκυψα
ν’ αφουγκραστώ
τις μυστικές φωνές.
Την άλλη νεότητά μου.
Αυτήν, περ’ από τους καθημερινούς θανάτους.
Αλλά-
Γύρω μου τώρα, μόνον οι τροχοί.
Αγριεμένοι οδηγοί που απειλούν,
τον χρόνο, τη ζωή, τους γήινους θεούς.

Λίγο πριν στρίψω το τιμόνι στο παρόν:
Ποιος δρόμος, ποια κατεύθυνση,
ποιος στεναγμός Αράπιτσα μου θα μας σώσει ;

(Τα κυπαρίσσια σώπαιναν και η Νάουσα με καλούσε.)


*Σημ.: Αράπιτσα ή Αραπίτσα, λέγεται το ποτάμι της Νάουσας.

***

Αμείλικτη ομορφιά

Η λέξη είναι το κέντρισμα το φωτεινό,
μιας σκοτεινής πηγής.

Στην αρχή∙ τα πάναστρα μάτια σου.
Το πρόσωπο της  άγνωστης μοίρας,
που με καλούσε από μελλούμενες φωτιές.

Ήσουν εσύ, η αμείλικτη ομορφιά,
η θέα μιας αλήθειας που με γέμιζε δάκρυα.
Από τα άπληστα χείλη  σου άκουγα,
λόγια μιας άλλης αγιότητας,
ξεχασμένα νοήματα της αγάπης.

Άναυδος και αστάθμητος μπρος στο θαύμα σου.

Φλόγες της Κόλασης με τύλιγαν.
Φλόγες του Παραδείσου. Διαβάστε περισσότερα

5 ποιήματα | Χρήστος Τουμανίδης

toumx

Τότε δεν γνώριζα

Τα παιδικά μου χρόνια τα έζησα, σε φωτεινές σκιές.
Σκιές που έριχναν οι αετοί και τα ψηλά βουνά.
Το Πάικο της ανατολής, το Βέρμιο της δύσης.
Ο Βόρρας ήταν πάντα ο βοριάς ο άγριος,
των περασμένων χρόνων.
– Κι ο νότος; Ένα αίνιγμα.
Πολύχρωμη αχλή που έκρυβε τη θάλασσα
και τη Θεσσαλονίκη.

Τότε, δεν γνώριζ’ από κύματα μήτε κι από καράβια.

Άγριες κυριακάτικες βροχές.
Ρέματα φουσκωμένα.
Και κεραυνοί που έπεφταν από το παρελθόν.
(Ή μήπως απ’ το μέλλον;)
Το σπίτι μας πολλές φορές τυλίχτηκε στις φλόγες.

Πίσω από τοίχους και κλειστά παράθυρα,
άκουγα πάντα εκείνη τη φωνή,
το κάλεσμα το μυστικό των άστρων. Διαβάστε περισσότερα