BDIN XIV, Ivan Khristov | μτφρ. Μαρία Δούμπα

douma

Στον Τζον Λένον

«Πού πάμε, παίδες;»
«Στην κορυφή, Τζόνυ!»
«Και πού ’ν’ αυτή, παίδες;»
«Από το πολύ ψηλά-λίγο
πιο πάνω !»
(δημοτικό τραγούδι του Bdin*)

Κάθε μέρα
καθώς κατεβαίνω από το τραμ
στη γειτονιά των απελπισμένων
που διόλου τυχαία ονομάστηκε «Ελπίδα»,
συναντώ τον Τζον Λένον:
Καλημέρα, Τζόνυ!
Καλημέρα, κύριε!
Πώς είσαι, Τζόνυ;
Καλά, ευχαριστώ, κύριε !
Πάντα μ’ αυτό το χλωμό αγγλικό πρόσωπο,
πάντα μ’ αυτά τα γυαλιά και τα μαλλιά –
ο Τζον Λένον στην «Ελπίδα» ζει
και ποδήλατα πουλάει. Read more

Advertisements

Μητροκτονία | Νίκος Λέκκας

nile

[αφορμή του ομότιτλου βιβλίου του Γ. Παλαμιώτη, εκδ. Μπιλιέτο]

Ξεκινώ με την παραδοχή ότι όλες οι μητέρες του λαού είναι τσούλες. Τσούλες με την τρέχουσα έννοια. Τσούλες οι μητέρες κάποιας ηλικίας με παιδιά· επίσης κάποιας ηλικίας που έτυχε να ζουν στην επαρχία· Κι αυτό κρατάει από παλιά. Κρατάει, τουλάχιστον, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Ειδικά στην περίπτωση που έκαναν παιδιά, έξω από νόρμες. Αν τα παιδιά γίνουν σαν κι αυτές, δεν τρέχει μία. Αλληλοαγαπιούντε.

Ο κοινός νους λέει ότι για να καμαρώνεις τα παιδιά σου, για να καμαρώνεις οτιδήποτε, πρέπει να το κοιτάς από απόσταση. Από απόσταση μόνο μπορείς να καμαρώνεις. Όχι από άλλη στάση. Κι οι Ελληνίδες μάνες, θεωρούν χρέος τους να χώσουν τα παιδιά στην κιλότα τους – αν όχι στο μουνί τους. Έτσι, θεωρούν ότι τα προστατεύουν. Τα προστατεύουν από ποίον; Read more

Ζέλμπα, Κώστας Δεσποινιάδης | Μτφρ. στα σλαβομακεδονικά: Dine Doneff & Πάντο Μάντζας

despiniadis

Βόλτα με τον παππού στο βουνό· κόβει ξύλα για τον χειμώνα· μου μιλά για την αναγκεμένη ζωή του· πόλεμος, εμφύλιος, φτώχεια, μουγγή λαλιά· μου δείχνει δέντρα, λουλούδια και ζούδια· τι τρώγεται, τι είναι επικίνδυνο, τι πρέπει να προσέχω· τίποτα από αυτά δεν μου χρειάστηκε στην πόλη κι ήμουν ολότελα απροετοίμαστος για όλα, αλλά πούντος να με πάρει ξανά, να φύγω απ’ τα άθλια της ζωής μου. Read more

Ποιήματα | Νίκος Μπατσικανής

trikoupi

Διαπίστωση

Γερνάω καλά·
με τ’ αυλάκια του χρόνου
πάνω μου.
Πολλές οι πληγές.
Να, αυτή εδώ είναι δική σου·
μεγάλη
σαν το μαχαίρι σου.

***

Ρόδο αμάραντο

Όταν εσύ χαθείς
μέσα στο θάμπος της νυχτιάς
κόκκινο τριαντάφυλλο
στο στήθος μου
θ’ ανοίξει
‒λαβωματιάς ανθός
που στο ρυάκι της πληγής
θα πίνει
να δροσίζεται
αντί νερό, το αίμα. Read more

Ο Νικόλας δε θα γνωρίσει τον παππού (και τη γιαγιά) του | Μαριάννα Πλιάκου

saratsis (2)

Το ίδιο όνομα έχετε, κι όλοι λεν θα χαίρεται
εκεί που είναι. Έτσι να είναι;
Εσύ χαμογελάς, καθώς την πάνα σου αλλάζω,
κι θαυμάζω το οκτώ εβδομάδων βλέμμα σου
που με καρφώνει. Κι όπως η στιγμή σκαλώνει
στο μυαλό μου, σκέφτομαι πως δίκιο είχε
η γιαγιά σου – η αγάπη πάει μπροστά.
Και τώρα, αυτή την ώρα,
που λαίμαργα το γάλα σου θα πιεις
κι εγώ θα σου μιλάω απαλά,
τώρα ναι, τώρα πια,
εσύ κρατάς την αγάπη. Τρέχεις μαζί της μπροστά,
κι εγώ με ανακούφιση σ’ ακολουθώ,
σ’ αυτό το παρόν
που με τα χεράκια σου σμιλεύεις.

Κι αν στο μέλλον μας παιδεύεις;
Χαλάλι σου αγάπη μου,
χαλάλι σου καρδιά μου.