Πολιτισμός θανάτου | Γιώργος Σαράτσης

Ο πολιτισμός μας είναι πολιτισμός θανάτου. Μάλλον, πολιτισμός εξοικείωσης με τον επερχόμενο θάνατο. Αν πεθάνεις πριν πεθάνεις, δεν θα πεθάνεις όταν πεθάνεις.

Απ’ τα αρχαία μυστήρια έως το σήμερα, μία αδιάλειπτη τελετουργία εξοικείωσης με το τέλος. Είτε Προμηθέας, είτε Διόνυσος, είτε Άδωνις, είτε Χριστός – όλοι, ήρωες που ενσαρκώθηκαν το κοινό μας πάθος.

Μες στο άνθισμα του Απριλίου τιμούμε την εις Άδου κάθοδο. Γιατί η ζωή δεν κρύβει αντιφάσεις. Είναι την ίδια στιγμή ΚΑΙ θάνατος. Ζωή και θάνατος μαζί. Αδιάσπαστη ενότητα. Όπως η αλήθεια με το ψέμα. Η ηδονή με την οδύνη. Η αγάπη με το μίσος. Το μαζί με το μόνος. Το φως με το σκοτάδι.

Ένας γέροντας μου είπε κάποτε: κάθε φορά που είμαι χαρούμενος κι ενθουσιασμένος να επιτρέπω μια δέσμη δυστυχίας να εισέρχεται μέσα μου. Και κάθε φορά που το σκοτάδι με πετάει στα βαθειά, ν’ αφήνω μια χαραμάδα φωτός να μ’ αναστήσει.

Πριν χρόνια συνάντησα σε καφενείο της πόλης φίλο ποιητή από Κρήτη που έχει φύγει απ’ τη ζωή. Είπαμε τα νέα μας, καπνίσαμε μαζί ένα τσιγάρο. Πριν αποχαιρετιστούμε με ρωτά: «Να σου ρίξω και μια γρήγορη μαντινάδα;»

Και λέει με το τραγουδιστό του ιδίωμα: «Η αμαρτία στη ζωή ανάσταση σημαίνει / μονάχα που η σταύρωση είναι την επομένη».

Ποιήματα | Χρήστος Διαμαντής

14

Στον Κώστα Λαχά, πάλι

δεν ασχολούμαι με τίποτα σοβαρά
και τους μεγάλους, τούς έχω (πλέον) γραμμένους

μα έρχονται λέξεις δυνατές
και φράσεις δύσκολες

σπούργος / τα ταφία μ’ έχασα

και τότε συναντιόμαστε
κρυφά

στη λάσπη σου
(συνήθως)

ή στη δική μου

***

16

(πιο κρυφά)

βέβαια

η αλήθεια προϋποθέτει
δύο ανθρώπους

το ψέμα, επίσης, έναν
αλλά με φαντασία

η αγιοσύνη από την άλλη
δοκιμάζει

κι ήχος μικρός κατά την ένωση
πάλλει τα σώματά μας


[από την ποιητική συλλογή Κρυφές Σπουδές, εκδόσεις Θράκα, 2021]

Ποιήματα | Νίκος Μπατσικανής

batsikanis

Επιλογή

Στη ζωή μου
κράτησα
πια
τ’ απαραίτητα·
την ευχή της μάνας
μια σπίθα φως

και την πένα μου.

***

Αναμνήσεις

Τι ονειρεύτηκα
λέτε;
Τότε
που ήμασταν άνθρωποι
ακόμα.

***

Τιμή

Θα πουλήσω ακριβά το τομάρι μου
γιατί είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχω.

Την ψυχή μου
την ξόδεψα σ’ ανεκλήρωτους έρωτες.

***

Πλεονεξία

Έκανα πολλά όνειρα
κι αυτά μ’ εκδικήθηκαν.

***

Ζουλού

Όλο να κόβουν
από ’να κομμάτι σου
κι όμως
να μη χορταίνουν.


[επιλογή ποιημάτων και αφορισμών
από την συλλογή Ερημιά, εκδόσεις Βεργίνα, 2020]

2 ποιήματα | Ελευθερία Θάνογλου

saratsis george

Εμείς που μένουμε χαμηλά
χαζεύουμε τον ουρανό.
Εσύ, Θεέ μου, που είσαι στον ουρανό
γιατί χαζεύεις στα χαμηλά;
Τι άλλο περιμένεις να δεις ακόμη;

Δες· γίναμε ένα με τους ίσκιους μας
σερνόμαστε σαν τα ερπετά
κουλουριαζόμαστε γύρω από το εγώ μας
και βγάζουμε τη διχαλωτή μας γλώσσα
πάνω στο νόημα της ζωής.

***

Τι περίεργο…
Χωρίς θάλασσα
τότε είναι που πνίγομαι.


[από την ποιητική συλλογή Οι πέντε εποχές του κόκκινου,
εκδόσεις Πικραμένος, 2017]

Σύντομα ποιήματα | Κατερίνα Σικλαφίδου

Έρχεται και ’κείνη η στιγμή που ο άνθρωπος
σκοντάφτει σε μια αλήθεια κι ένα δίλημμα!

~

Ό,τι έχεις ανάγκη, αυτό ακούς
και ό,τι φοβάσαι, αυτό έρχεται!

~

Όταν έρχεται η ώρα που δεν έχεις τι να πεις
ξέρεις πως οι αλλαγές στη ζωή σου
είναι πολύ κοντά!

~

Τι είναι ο άνθρωπος μωρέ να τον πονάς
και με μια γόμα να απαιτείς να σβήσεις τα δάκρυα;

~

Οι άνθρωποι κατάντησαν
εφεδρικά κλειδιά!

~

Τα όνειρά μας αστέρια, που καθώς πέφτουν, εκρήγνυνται και σβήνουν…
Είχα ξεχάσει πόσο πονάνε τα όνειρα.

~

Το κλειδί της ευτυχίας το κρατάς στο χέρι σου,
αρκεί να θυμηθείς να κοιτάξεις στην παλάμη σου.

~

Σκοντάψαμε στο όνειρο,
στηριχθήκαμε στ’ ανείπωτο
κι ελπίζουμε στο άπιαστο της φαντασίας μας.

~

Κι όταν αυτός ο ήλιος δύσει,
να έχεις αφήσει πίσω σου μία σκέψη,
μία πράξη κι ένα χάδι…


[αποσπάσματα από την συλλογή Μονοπάτια Ψυχής
της Αφροδίτης Μαργαρίτη και Κατερίνας Σικλαφίδου, Αλεξανδρούπολη 2014]