5 ποιήματα | Σοφία Χρήσταινα

Ο ήλιος εντός μου

Ο κόσμος, μη θαρρείς,
θέλει λίγα πράγματα για να νιώσει ηρεμία και ασφά-
λεια.
Ένα πιάτο φαΐ, κατά προτίμηση ζεστό,
την αγάπη της μάνας,
μια άλλη αγκαλιά αντί της μάνας του,
ένα ποτήρι κρασί μπρούσκο, για τα φαρμάκια του,
δυο λόγια παρηγοριάς, όχι περισσότερα,
και έναν ήλιο, μέσα και έξω,
να φωτίζει κάθε μέρα τα σκοτάδια του.

~

Ιστορία ζωής

Κανείς δεν αρρωσταίνει από αυτά που τρώει.
Αρρωσταίνει από αυτά που τον τρώνε.
Σέρνεται κατάθλιψη ημερών.
Έλλειψη αυτοεκτίμησης,
Ανυπαρξία θάρρους και αρετής.
Απουσία θέλησης. Ανεπάρκεια συντροφικότητας.
Φτώχεια λέξεων. Αποτυχία πράξεων.

Τον νου σας!

~

Σε αυτούς

Μια Κυριακή άνοστη, αγέλαστη,
αχτένιστη, άβαφη από τον ήλιο.

Πρώτη φορά μιλάω έτσι για την Κυριακή και ντρέ-
πομαι.

Μια παγωνιά με πλησιάζει, όποτε σκέφτομαι ότι
για κάποιους δεν υπάρχουν πια Κυριακές. Διαβάστε περισσότερα

Ποιήματα | Αλέξανδρος Ανθούλης

kefalas

Ξένος

Μάταια τα δάκρυα
στο χώμα τούτο χύνεις·
ξένο πάντα ένοιωθε
το πάτημα π’ αφήνεις.

~

Το ναυάγιο

Στην τρικυμία άντεξε
μα όχι στην αντάρα·
θαρρείς αντί για όνομα
του δόθηκε κατάρα.

Μικρή ζωή του έλαχε,
τρανό κακό να πάθει·
στη θάλασσα βυθίστηκε
και στα βαθιά εχάθη.

~

Καιροί

Μεγάλες στιγμές
ανυπέρβλητης μικρότητας.
Χθονιότητα και άδικο
σε νύχτες, πλέον,
σκοτεινότερες και μακρύτερες
και ημέρες
συννεφιασμένες και λειψές. Διαβάστε περισσότερα

2 ποιήματα | Μαίρη Γ. Πράσατζη

saratsis

Ανυποψίαστα

Βαθαίνουν οι ρίζες μου
και τα κλαδιά μου απλώνονται
και μεγαλώνουν
μα η έγνοια μου η πιο μεγάλη
είναι για τα κλωνάρια μου που ανθίζουν
-ανυποψίαστα-
μέσα σε τούτο τον παράξενο καιρό

***

Μούχρωμα

Τους βλέπεις καθισμένους στα παγκάκια
δίπλα στη θάλασσα
Δείχνουν τ’ αστέρια και τα μετράνε ένα ένα
Μετράνε τις ώρες
τους παφλασμούς των κυμάτων

Σ’ έναν ορίζοντα θαμπό
στη δύση πια
μετράνε τη ζωή τους

Μικροί εσπερινοί | Γιάννης Σγουρούδης

kefalas

I

Ένας κουρδιστός ήχος,
ίσως
τίποτα το σπουδαίο.
Ένα σπίτι στη θάλασσα
ένας βράχος
ένας τσαλαπετεινός,
καθρεφτίζει τη ψυχή της
με μια βελόνα ράβει
τις κλωστές των χρόνων
παίζοντας τα υφάσματά τους
–φρύγανο– της λύπης.

II

Πέθανα εχθές βράδυ που
δεν σε είδα.
Τι κι αν σε έβλεπα
μετά όλες τις μέρες!
Εκείνη τη νύχτα πέθανα.

III

Ένα κομμάτι ψυχής που
ράβω,
ένα παραμύθι που
διάβασες,
ένα μωρό που γελά.
Σκεπαζόμαστε.
Ύστερα νύχτα, νύχτα πολύ.

IV

τι να πεις, συμβαίνει
οι άνθρωποι να χάνονται,
παρά να επιθυμούν.