martinis

1.

μπερδεύω τελευταία το κόκκινο του ήλιου με το αίμα
κι έπαψαν να ριζώνουν μεσα στα χέρια μου λουλούδια
το όπλο της ζωης μου θαμμένο σε συρτάρι
σκουριάζει κάτω από πορτοφόλια κάρτες κέρματα
και τρεις οι σφαίρες του, το αιώνιο ψέμα
της μέρας του θεού, όλα τα βαρετά τραγούδια
που με σκέρτσο τραγουδώ κρατώντας ένα πλαστικό δοξάρι
κι όσα με κόπο και αναίτια στα τόσα χρόνια έμαθα

***

2.

τις επόμενες μέρες θα λάβεις από ‘μένα
μία σακούλα
θα την αδειάσεις στο τραπέζι της κουζίνας
θα χυθούν οι σπασμένες ακτίνες του ήλιου
πεύκα τσακισμένα στα δύο
θα την τινάξεις θα πέσει πια λάσπη
η θάλασσα και ο σοβάς
τις επόμενες μέρες θα λάβεις
μια σακούλα από ‘μένα
να με θυμάσαι.

***

3.

κανένα ίχνος του δεν φάνηκε
κρατούσαμε σκοπιές μερόνυχτα
είχαμε στείλει και σκυλιά να ψάχνουν
τ’ ακούγαμε τις νύχτες στις πλαγιές
κι έμεναν αναμμένες οι φωτιές
μέχρι και με πανσέληνο

πρώτα γυρίσαν τα σκυλιά λιγότερα
κουτσαίνοντας όλο πληγές
ύστερα σβήσαν οι φωτιές
και οι σκοποί σιγά-σιγά
μεθούσανε τις νύχτες
κανένα ίχνος του δε φάνηκε
ούτε αφού ήρθαν τα σκυλιά
ούτε όταν σβήσαν οι φωτιές
και οι σκοπιές αδειάσαν
πιστεύω -πρώτη φορά το ομολογώ-
πως ήξερε ακριβώς τι θα συμβεί
ίσως γι’ αυτό δε φάνηκε ποτέ

Advertisements

One thought on “Τρεις σκέψεις | Χρήστος Μαρτίνης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s