tipald

Θα είσαι πάντα εκεί που δε θα υπάρχεις
Δίχως πρόσωπο
Θα έχεις χίλιες δυο μορφές
Τα ραγισμένα σου χείλη
Θα φέρουν στη κόψη τους τη γύαλινη
Τα αποτυπώματα των δικών μου χειλιών
Το αίμα από τραγούδια άηχα
Το αίμα από παραστάσεις θεατρικές
Χωρίς ηθοποιούς
Δίχως σκηνικά
Με μελτέμια αποστραγγισμένα
Πάντα παντού
Πουθενά
Αόριστα τα κρίνη που σε κρήνες
Σαλεύουν και ομολογούν
Τη ματιά σου στο άπειρο

***

Εκατό φορές θα κάνω την διαδρομή
Απ’ τη μια άκρη της πόλης
Στην άλλη
Γνωρίζοντας πως δε θα σε βρω
Παρά μόνο την εκατοστή πρώτη
Θ’ ανταμώσω τα πόδια σου
Ένα σύννεφο από μαλλιά
Που στην καρδιά του ομογνωμούν τα σημεία της στίξης
Με τις αντωνυμίες ομοφωνούσες
Διάθλασης μέρισμα στην γλώσσα των στοιχείων
Αναγράφεται τ’ όνομά σου
Και πάνω από τα κεφάλια των ελαφιών
Ένας Γαλάζιος Δούναβης που στα κύματά του
Κρεμιούνται σκουλαρίκια-άχρωμα αστέρια
Διαστέλονται-Συστέλονται-Διέπουν-Διαπρέπουν
Σε μια έρημος διψασμένη
Μελαγχολία είσαι μια γυναίκα χλωμή
Που αναζητά την ερωμένη της στις φυλλωσιές του πάγου
Μεταξοσκώλυκας που στο μετάξι ξεψυχά
Μια παντομίμα αγάπη
Επιγραφή που φωνάζει:
Ζω γιατί ζείς κι εσύ!

***

Η γεωμετρική αποφορά ενός ιδεατού στοχασμού
Αλγεβρικές κινήσεις αέναης συμπόρευσης
Δύο μαγνητικών φασμάτων
Αόρατη όσο και ορατή
Τριγυρνάς πάντα μες στη θαλπωρή μου
Αναμοχλεύοντας συνεχώς την έκτη αίσθησή μου
Εκείνη που με ξεπερνά στους ομόκεντρους κύκλους
του αόριστου συμπεράσματος
Αγγίζω το άπειρο που με προστάζει
Να ερωτευτώ μια χωμάτινη φωτογραφία
Πνοή δανεισμένη από ένα τρύπιο ασκό του Αιόλου
Βραδυπορούσες τεθλασμένες κουκίδες
Τα σύνορα πεθαίνουν πριν να γεννηθούν

***

Αναζητώ τον ασάλευτο χρόνο
Αναζητώ το παράθυρο με τα όμορα στήθη γυναικός διασκορπισμένης
Αναζητώ την ελπίδα του γαλανού ηλιοβασιλέματος
Αναζητώ τις καμφορές του κόκκινου κορμιού
Αναζητώ την προέκταση των χεριών μου καθώς αγγίζουν την απόγνωση
της πρωίας
Αναζητώ τη στιγμή πριν φύγεις γυμνή από τα αυλάκια του μυαλού μου
Αναζητώ τη στιγμή που γυμνή επιστρέφεις στα αυλάκια του μυαλού μου
Αναζητώ τη στιγμή που γυμνοί κυλάμε στον παράφορο έρωτα στ’ αυλάκια
του μυαλού μου
Αναζητώ την διέγερση του οριζοντοποιημένου άξονα που κάθετα
με διεμβολίζει
Αναζητώ πάντα το αέρινο κορμί σου
Αναζητώ τη λέξη που δε πληγώνει τη σιωπή

***

Εκεί που η ευαισθησία σαπίζει
Το δάκρυ μετουσιώνεται σε κρυσταλλοειδή πορφύρα
Ενώ η θλίψη καίει τα βλέφαρα των πουλιών
Ο ορίζοντας θολώνει πίσω από της Έριδας τη μήτρα
Το δωμάτιο αρπάζει φωτιά
Οι μεντεσέδες ανοίγουν τις φλέβες της ώρας
Τα δευτερόλεπτα στάχτη
Οι θάλασσες που τρέχουν στα λιβάδια
Λιβάδια που τρέχουν στους γκρεμούς
Γκρεμοί που τρέχουν πάνω στα κορμιά σας
Ανοιγοκλείνουν σωθικά κατακερματισμένα
Με βαλόμενα πυρά-φιλιά στο μελάνι σβησμένα
Πόσο μακριά στέκει η ενόραση ενός βιολιού
Μιας κιθάρας μουγκής
Η γλώσσα στο πάτωμα πεταμένη
Καταρράκτης η ανάμνηση μιας ζωντανής πεταλούδας
Προέρχεται από τα βιώματα μιας νεκρής κάμπιας
Τρέξε!
Τρέξε!
Τρέξε!
Τρέξε πολυαγαπημένη!
Τρέξε πάνω στην αρτηρία μου
Εκείνη που με τη ζωή με συνδέει!
Κράτησε στα χέρια σου την αχτίδα της σεληνοσπηλιάς
Χρυσόσκονη ονείρου απ’ όπου είσαι πλασμένη
Ονειροσκιά στης πραγματικότητας τη λίμνη
Φρεσκολουσμένη
Πικραμένη
Η όψη μου
Χιλιοειπωμένα συναισθήματα
(βαρέθηκα να κλαίω-καίω τις κωδωνοκρουσίες της άνοιξης)
Τα κλαδιά των ματόκλαδών μου
Για να φτάσει ο καπνός στη Γη της Ανατολίας
Προτού να βασιλέψει ο οδυρμός
Τάσσω πρόσφυγα τη θέλησή μου
Για να έχω λόγους να κινηθώ
Να έχω λόγους να προχωρήσω
Μιας κι η Γη της Επαγγελίας
Αποδείχτηκε ψέμα
Η Ανατέλλουσα προοπτική με θρέφει
Καρδιά μου που χτυπάς σε μια καρδιά ξένη
Μπορεί να μη σε συναντήσω ποτέ
Κι όμως…
Μέσα μου χτυπάς…
Κι όμως…
Μέσα μου ξημερώνεις την απαράμιλλη ουσία
Μιας υπερπραγματωσύνης-υπεραρχέγονης-υπερ του υπερ
Υπερτάτη…

***

Μες στην αμετροέπεια διασφαλίζω την ελευθερία!
Ελεύσομαι-προσέρχομαι
Α-νοητά στο ερωτικό δαιμόνιο
Σαν πουλί που κρώζει
Με ανθρώπινη λαλιά:
-Στη μάχη με τον έρωτα σύμμαχο
Η ελευθερία είναι πάντα ο νικητής!

Έζησα;
Δεν ξέρω
Ζω;
Δεν έχω ιδέα
Θα ζήσω;
Ποιος να ξέρει;

Είμαι η ανθρωπομετρία που καταγράφει
Τα ανάγλυφα δαχτυλικά αποτυπώματα
Της κάτωχρης κουκουβάγιας

Τα σωσμένα έμβολα για τον ογκώδη αφαλό της
Η ξέρα του διαπλανητικού μηχανισμού
Ο ερωτοτραφής αστερισμός που στο χαμόγελό του
εμφανίζεται ο δέκατος τρίτος ηλιακός σωλήνας
Τα δελφίνια χτυπούν τα κρουστά στις κρυστάλλινες παραφορές
Ένας νεκρός σημαιοφόρος γιορτάζει την επέτειο θανάτου του
Έμπροσθεν του κήπου των ηρώων της διαστροφικής α-συνέπειας
Ιουλιετά του αυγερινού προσανάμματος
Του Ρωμαίου η καταχνιά
Εντός του ομιχλογενή πυρήνα
Πόσοι στίχοι και πόσοι πίνακες θα δημιουργηθούν
Ωσότου ν’ αναστηθεί η χαρμόσυνη διαύγεια;

Κι έρχεται η νύχτα με τα κατάλευκά της δόντια
Με κρεμασμένους εραστές γύρω απ’ το λαιμό της
Σα σειρά από μαργαριτάρια
Πολύτιμα και σπάνια όσο κι ο τελευταίος μονόκερος
Που στη σιγαλιά του πάθους
Μουσκεύει τα χρώματα της Ίριδος
Που στη λίμνη του πόθου
Ξεδιψά την αστείρευτη δίψα του
Κι είναι και οι πέτρες που οργώνουν τον ομφάλιο λώρο
Της απόλαυσης
Της ηδονής η περίφημη σάρκα
Που λαμψοκοιμάται πάνω στα φύκια από χρυσάφι
Μέσα από το κεφάλι μου
Αιμάτινα βρύα ξεφυτρώνουν
Πλημμυρισμένα στο αίμα
Δεν ξέρω αν αιμορραγούν γιατί τώρα γεννιούνται
Ή αν αιμορραγούν γιατί τώρα πεθαίνουν
Πλασματικό υγρό γύρω τους
Γέννηση μου φανερώνει
Υπόκωφοι παλμοί και σπασμοί στα κορμιά τους
Δηλώνουν την επίσκεψη του μαύρου καβαλάρη
Μα το νεύμα τους προς εμένα
Τα σήματα μορς που λαμβάνω
Αποκρυπτογραφώντας τα
Μου λένε:

“Άνθρωπος-Έρωτας”

“Άνθρωπος-Έρωτας”

“Άνθρωπος-Έρωτας”

Κι αυτό μου φτάνει
Μου αρκεί για να συνεχίσω να ελπίζω
Και συνεχίζω κι ελπίζω
Κι ελπίζω
Ελπίζω
Ζω

Advertisements

One thought on “Ο έρωτας των παιδίσκων του χθες, είναι σήμερα… κυπαρίσσι | Θ. Δ. Τυπάλδος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s