loi

Μια θάλασσα από παχιά σύννεφα απλώνεται μπροστά μου.
Στο βάθος, μου γελά το μπλε.
Κι όλο πάω να το βρω, μα κάθε βήμα μου πέφτει στο κενό.
Κι όλο κάνω να πάω πιο κοντά, μα η απόσταση μεγαλώνει.
Μα πάντοτε εκεί.
Ακόμη κι όταν φτάνει να ’ναι μια κουκίδα στα μάτια μου, το μπλε επίμονα μου γελά. Θα το φτάσω; Θα γελάσω κι εγώ μαζί του;

Ακόμη κι αν χρειαστεί να γίνω η ίδια η κουκίδα στην άσπρη θάλασσα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s